CI ve sürümler
scripts/ci.sh her denetimi sırayla çalıştırır ve ilk hatada durmaz: her adımın çıkış kodu ve süresi
.ci/runs/<stamp>.json dosyasına, çıktısı .ci/logs/ altına gider. Betik herhangi bir adım başarısız olduğunda 1 ile, hiçbiri başarısız olmayıp
ölçüm yapan bir adım ertelendiğinde 3 ile çıkar, çünkü hiç çalışmamış bir adım başarılı sayılmaz. mise ve zsh ister: her adım mise exec altında çalışır.
| adım | ne |
|---|---|
| install, format, lint, lint-native, typecheck, unit | pnpm install --frozen-lockfile, prettier, eslint, native linter’lar (scripts/lint-native.sh), tsc, vitest (--maxWorkers=2) |
| agent | Gradle: ajanın birim testleri, ajan, fixture uygulaması ve push fixture’ı |
| build | pnpm build (ajan derlendiyse onu da paketler) |
| fixture-install, device-functional | --device <serial> ile: fixture uygulaması, sonra contract, smoke ve stdio suite’leri |
| device-perf | ölçüm doğruluğu suite’i (ölçüm yapan bir adım) |
| latency, regression-gate | --nightly ile: gecikme suite’i (appdyno bench, n = 30) ve kapı |
| runner-core | iOS runner’ının Swift çekirdeği (swift test), Xcode’un olduğu yerde |
| ios-build, ios-functional, ios-perf | --ios <simulator id> ile: runner, contract ve stdio suite’leri, perf doğruluğu |
| iphone-build, iphone-functional | --iphone <UDID> ile: telefonlar için runner, iPhone suite’leri (imzalama değişkenleri) |
| her dosya için bir adım | --all-on <serial> ile: o cihazın alabildiği her suite |
Hangi suite nerede çalışır. Hiçbir cihaz suite’i kendiliğinden çalışmaz: her biri bir değişkene bağlıdır ve bir çalıştırmanın alması gereken her birinin adı verilmelidir.
| nerede | ne çalışır |
|---|---|
.github/workflows/ci.yml, main’e bir push’ta ya da bir pull request’te |
lint, tipler, birim testleri, ajanın birim testleri ve build’i, runner’ın çekirdeği. Hiç cihaz suite’i yok, bu yüzden bir cihaz suite’inin kendi bozulması yalnızca aşağıdakilerde görülür |
scripts/ci.sh, seçeneksiz |
aynısı, bu Mac’te |
--device <serial> |
android, smoke, mcp-stdio, sonra perf |
--ios <simulator id> |
ios, mcp-stdio, sonra ios-perf |
--iphone <UDID> |
iphone, iphone-mcp. APPDYNO_IPHONE_FIXTURE_APP ister ve o olmadan başlamayı reddeder: fixture olmadan ölçümleri atlanır ve adım ok okunurdu |
--all-on <serial> |
o cihazın değişkenini okuyan her dosya, her biri bir adım, böylece kimsenin onları hatırlaması gerekmez: Android’de 49, bir simülatörde 40, bir iPhone’da 29 |
| yalnızca adı verildiğinde, her biri kendi kapısıyla | hub.clients, hub.connect, hub.connect.sim, hub.driving, hub.room, hub.shared, mirror.pair, trace-temp, soak: değişkenleri her dosyanın başındadır |
--all-on cihazın türünü kendisine verilen kimlikten alır ve ondan başka hiçbir şey istemez. Sahibi olduğunuz bir cihaza ulaşabilenleri çalıştırır, bu yüzden ona başka bir cihaz vermeyin: suite’leri fixture’ı kurar, çökertir ve sıfırlar, bazıları da ayarları değiştirip geri koyar.
Her testi atlayan bir vitest çalıştırması 0 ile çıkar, bu yüzden bir adım çalıştırmanın bildirdiğini okur. --device, --ios ya da --iphone ile adı verilen ve hiçbir şey çalıştırmayan bir suite başarısızlıktır, adımında 3 çıkış koduyla. --all-on altında böyle bir dosya none okur ve hiçbir şeyi başarısız kılmaz, çünkü bir tarama kendine ait ayrı bir kapısı olan dosyaları da alır ve log neyin atlandığını adıyla söyler; çalışıp başarısız olan bir dosya ise çalıştırmayı yine başarısız kılar.
Mirror. device-tests/mirror.simulator.test.ts ve mirror.android.test.ts, aynı değişkenlerle,
headless çalışır. APPDYNO_MIRROR_WINDOW=1 tek gerçek pencereyi ekler, pencere hemen ardından kapanır. APPDYNO_MIRROR_RESTART=1 adı verilen simülatörü penceresinin altında kapatıp yeniden başlatır, APPDYNO_MIRROR_RESTART_AVD=<avd> da adı verilen emülatörü yayınının altında öldürür ve o AVD’yi simulator’ün yoluyla başlatır: her biri, sahibi olduğunuz bir cihazın baştan bir açılışına mal olur. Şunlar için bir kişi gerekir
ve hiçbir suite bunları yapmaz: bir yayın sırasında telefonun kablosunu çıkarmak; parolalı bir telefonun kilidini açmak; PIN ile kilitli bir Android telefon, burada DEVICE_LOCKED yalnızca bir emülatörde kanıtlandı, çünkü hiçbir suite bir kişinin telefonuna PIN koymaz; Mac’i uyutup uyandırmak;
ses çıkaran ve bir bildirim gönderen, penceresiz bir hand_off; bir pencerede, sesiyle bir hand_off; bir
iPhone’da, yayın sırasında kamera ya da bir arama, bir yayını tutan Device Hub ve parolayla kilitli bir telefon; bir kişinin
tıkladığı bir pencereye yazmak, çünkü bir testin penceresi klavyeyi hiç tutmaz.
device-tests/mirror.iphone.test.ts (APPDYNO_IPHONE_UDID) derlenmiş olandan çalışır, çünkü yayının thread’i
kaynaklardan başlayamaz: önce pnpm build. Her dokunuştan önce ekranı okur.
Soak. device-tests/soak.test.ts, kütüphane üzerinden, bir programın sürdüğü gibi, tek bir cihazda yarım saat boyunca tek bir oturum tutar. Her döngü fixture’ın ekranlarını tohumunun karıştırdığı bir sırayla alır: ekran ve ham ağacı, doldurulup gönderilen bir form, bir listenin dokunuşları ve scroll_to, yanıtlanan bir diyalog, yataya dönüş ve geri, web görünümünün okunması ve içinde bir betiğin çalıştırılması, iOS’ta kayan bir afişin altındaki kopyalar, dokunuşun ya da bir sonraki okumanın bildirmesi ve launch_app’in geri alması gereken bir çökme, ve cihazın ajanının, appdyno’nun durum dosyasının tuttuğu pid ile oturumun altında sonlandırılması: iOS runner’ının xcodebuild’i ya da bir Android cihazdaki ajan. Başka hiçbir sürece ve başka hiçbir cihaza dokunmaz. Her çağrının aracı, kodu ve süresi saklanır ve her toparlanma sayılır: başlatılan ajanlar, bir diğerinin yerini alan her biri, bir çökmeden ve bir başarısızlıktan sonraki açılışlar. Android’de dokunuşun bildirdiği bir çökmeyi sistem geri alır, uygulamayı göreviyle yeniden başlatır; böylece bir sonraki okuma ve launch_app onu önde bulur. 2026-11-15’te her birinde 30 dakika, tohum 20261115 ile çalıştı: iOS 26.5’te bir iPhone 17 simülatörü, hiçbiri başarısız olmayan 1312 çağrı, sonlandırılan 41 runner ve 41 çökmenin her biri toparlandı; Android 15’te bir Pixel 8 emülatörü, hiçbiri başarısız olmayan 2900 çağrı, sonlandırılan 100 ajan ve 100 çökmenin her biri toparlandı.
APPDYNO_SOAK_DEVICE, üzerinde fixture olan bir simülatörü, bir emülatörü ya da bir Android telefonu adlandırır; fixture, cihaz suite’lerinin derlediği gibi derlenmiş olmalıdır: CODE_SIGNING_ALLOWED=NO ile yapılmış bir iOS build’inin web görünümü başka bir adla listelenir ve webview orada hiçbirini bulmaz. APPDYNO_SOAK_MINUTES süreyi ayarlar (30), APPDYNO_SOAK_SEED bir sırayı yeniden oynatır, APPDYNO_SOAK_OUT raporun yazıldığı yerdir (yoksa geçici bir klasör), APPDYNO_SOAK_MIN_RATE da başarılı olması gereken çağrıların payıdır (99).
APPDYNO_SOAK_DEVICE=<id> APPDYNO_SOAK_MINUTES=60 pnpm test:device device-tests/soak.test.tssoak.json her çağrıyı tutar, soak.md de önce okunacak olanı: başarı oranı, her aracın p50 ve p95’i, bilerek konulan her hata ve bildirilip bildirilmediği, toparlanmalar, aracının medyanının 3 katından yavaş her çağrı, başarısızlıklar ve host sürecinin başta ve sondaki belleği. Isınma ve bilerek konulan hatalar orana ve sürelere girmez. O oranın altında ya da gerektiği gibi bildirilmeyen bir hatada başarısız olur.
Gerileme kapısı (scripts/ci-gate.mjs): her işlemin p50’si, .ci/history.jsonl içindeki son beş
başarılı çalıştırmanın medyan p50’sine karşı; %20 ve 10 ms’den fazla yavaşlama ya da başarısız herhangi bir işlem
çalıştırmayı başarısız kılar. Her çalıştırma geçmişe commit’i, ortamı (host ve cihaz yükü,
GPU modu) ve sayılarıyla eklenir; başarısız bir çalıştırma saklanır ama asla baseline olmaz.
Paylaşılan bir makinede: ölçüm yapan adımlar (device-perf, latency) APPDYNO_BUSY_FILE var olduğu sürece atlanır
ve çalışırken APPDYNO_LOCK_FILE yazar. Bir cihaz hiçbir zaman varsayılan olarak seçilmez: onu --device belirtir.
scripts/ci.sh # cihaz yokscripts/ci.sh --device emulator-5580 # + cihaz suite'leriscripts/ci.sh --device emulator-5580 --nightly # + gecikme geçmişi ve kapıscripts/ci.sh --ios <simulator id> # + iOS simülatörüscripts/ci.sh --iphone <UDID> # + iPhone (APPDYNO_IOS_PROFILE, _KEYCHAIN, _KEYCHAIN_PASSWORD, APPDYNO_IPHONE_FIXTURE_APP)scripts/ci.sh --all-on <serial> # + o cihazın alabildiği her suiteBir tag yayımlar, başka hiçbir şey yayımlamaz. .github/workflows/release.yml, v1.2.3 üzerinde çalışır: kapı olarak ci.yml, sonra tag’in packages/appdyno/package.json içindeki sürüm olduğunun denetimi, derlenen ajan ve paket, derlenip çalıştırılan masaüstü eklentisi, Mac uygulaması, npm publish --provenance --access public ve disk imajı, masaüstü eklentisi, cask ve appcast ile bir GitHub sürümü. Sürüm notları geri alınamayan her şeyden önce yazılır; sonraki bir adım başarısız olduktan sonra yeniden çalıştırılan bir çalışma sürümü npm’de bulur ve GitHub sürümüne geçer. Actions sekmesinden elle çalıştırılan release.yml bir provadır: kapı, imzalanıp noter onayından geçmiş Mac uygulaması ve masaüstü eklentisi, açıp bakmak için çalışmayla birlikte 3 gün tutulur ve hiçbir şey yayımlanmaz.
Bir sürüm şunlara dayanır:
- Depo herkese açıktır. npm, paket herkese açık olsa bile özel bir depodan provenance üretmez ve
appdyno updateprovenance’ı olmayan bir sürümü reddeder. packages/appdyno/package.jsoniçindekirepositoryonunla, büyük-küçük harf dahil, eşleşir. npm bunu yayımlarken denetler,updatede her sürümü o adrese bağlı tutar, bu yüzden başka yerde derlenmiş bir sürüm reddedilir.- npm yayımlamayı, npmjs.com’da ayarlanan güvenilir yayımcı olarak
release.yml’den ya da birNPM_TOKENsecret’ıyla kabul eder. Bir paketin ilk yayımlaması bu secret’ı ister, çünkü bir paketin güvenilir bir yayımcısı olabilmesi için önce var olması gerekir; yayımcı ayarlandığında secret kaldırılabilir. Yayımlama job’ının Node 26’sında güvenilir yayımcı olarak yayımlayabilen bir npm vardır.
Bir tag’den önce, klasöründe pnpm olmayan bir node’dan, node scripts/check-package.mjs tarball’ı boş bir ev klasörüne kurar. Workflow’un dışında kalır, çünkü yolunda bir JDK olan yerde çalışmayı reddeder.
node scripts/build-mcpb.mjs masaüstü eklentisini, .app-build/appdyno-<version>.mcpb dosyasını üretir: npm pack’in ürettiği paket, paketlenen sunucunun listelediği araçlarla packages/appdyno/mcpb/manifest.json ve 512 px boyutunda Mac uygulamasının simgesi, manifest dosyasını doğrulayan mcpb pack ile paketlenir. node scripts/check-mcpb.mjs onu açar ve sunucusunu manifest dosyasının kendi komutuyla, boş bir ev klasöründe, kurulum formu boşken ve doluyken stdio üzerinden çalıştırır; tools/list yanıtını manifest dosyasındaki araçlara bağlı tutar. Dosya imzalı değildir.
scripts/check-update.mjs, update’i ve doğrulamasını gerçekten, geçici bir klasörde, herkese açık paketlerle, bu makinede hiçbir şeyi değiştirmeden çalıştırır: provenance’ı olan bir sürüm, olmayan bir sürüm, yalnızca bağımlılığında olan bir sürüm, kurcalanmış bir registry ve npm ile pnpm altında başarısız bir kurulum. Ağ ve npm 11.12 ya da üstü gerektirir.
Mac uygulaması
Section titled “Mac uygulaması”scripts/build-app.mjs, .app-build içinde Appdyno.app’i, disk imajını ve bir cask’i yapar ve her parçanın ne kadar tuttuğunu yazdırır. Secret olmadan ad hoc imzalar. Şunlar, deponun aynı adlı secret’ları olarak, gerisini açar:
| secret | ne yapar |
|---|---|
APPDYNO_CERTIFICATE, APPDYNO_CERTIFICATE_PASSWORD |
sürümün anahtar zinciri için bir Developer ID Application sertifikası, base64 bir .p12 |
APPDYNO_SIGN_IDENTITY |
o kimliğin adı, build-app.mjs’in aldığı tek kimlik: hardened runtime ile imzalar |
APPDYNO_NOTARY_APPLE_ID, APPDYNO_NOTARY_PASSWORD, APPDYNO_NOTARY_TEAM |
uygulamayı ve disk imajını noter onayından geçirir ve staple eder, böylece çift tıklama onları açar |
APPDYNO_UPDATE_KEY |
bir Ed25519 özel anahtarı, PEM: appcast’i imzalar, açık yarısı uygulamaya girer |
release.yml onu --release ile çalıştırır; bu, imzalanmamış ve noter onayından geçmemiş bir build’i reddeder: bir sürümdeki disk imajı çift tıklamayla açılır. Bir Mac’ten noter onayı almak için xcrun notarytool store-credentials parolayı anahtar zincirinde ve süreç listesinin dışında tutar, APPDYNO_NOTARY_PROFILE da onun sakladığı profilin adını verir.
Disk imajının penceresi. Disk imajına çift tıklamak kendine ait bir pencere açar: scripts/icon-art.mjs’in çizdiği arka planı, uygulama ve Applications onun koyduğu yerlerde, ve birimin üzerinde uygulamanın simgesi. Bunu, imajın .DS_Store’unda, Finder ve AppleScript olmadan dmgbuild yazar; böylece başında kimsenin olmadığı bir runner da aynısını derler. uvx onu kendi wheel’inden ve ihtiyaç duyduğu iki paketinkilerden, her biri PyPI’nin yayımladığı özete bağlı olarak çalıştırır, build-app.mjs de imajı imzalamadan önce içinde ne olduğunu denetler. uv .mise.toml’dadır, release.yml de aynı sürümü, özetine bağlı olarak, setup-uv ile alır.
Hardened runtime. Her binary onunla imzalanır ve yalnızca biri bir entitlement taşır: Node’da com.apple.security.cs.allow-jit vardır, çünkü V8 çalıştırdığı kodu kendisi yazar. Başka hiçbir şeyin buna ihtiyacı yoktur. Developer ID ile imzalanmış ve noter onayından geçmemiş bir build macOS 27’de, bir simülatörde çalıştırıldı: Node’un JIT’i, WebAssembly ve bir worker; CoreSimulator’ı dosya yolundan yükleyen görüntüleyici (Apple imzaladığı için kütüphane doğrulaması buna izin verir); TextScan; yardımcılarıyla birlikte Ayarlar’ı MCP üzerinden yöneten sunucu; ve alt süreç olarak adb. Başka birinin imzaladığı bir kütüphaneyi yüklemek disable-library-validation gerektirirdi.
openssl genpkey -algorithm ed25519 bir güncelleme anahtarı yapar. Onu saklayın: bir uygulama yalnızca derlendiği anahtarla imzalanmış sürümleri doğrulayabilir, bu yüzden anahtarı kaybetmek insanların uygulamayı elle yeniden kurması demektir. Bir kimlik yalnızca bu değişkenlerden alınır, asla makinede aranıp bulunmaz.
scripts/check-app.mjs uygulamayla bir yabancının karşılaştığı gibi karşılaşır: temiz bir ev klasörü ve Node’u ya da geliştirici araçları olmayan bir PATH; burada olası her aracın yerinde, kendisine ulaşılıp ulaşılmadığını bildiren sahte bir kopya durur. adb’yi indirir, hub’ı açar, gerçek bir disk imajından günceller, kurcalanmış olanı reddeder ve uygulamayı taşır. --android <serial> o cihazda, kareleri kaydedilen bir pencere ekler, --iphone <udid> de aynısını bir iPhone’da yapar. --keep, oluşturduğu geçici klasörü, içindeki temiz ev klasörünü ve oraya kurduklarını bırakır ve yerini yazdırır. Ağ gerektirir ve pencereler geride kalır.
Bu site ziyaretleri çerez kullanmadan Cloudflare Web Analytics ile sayar.