İçeriğe geç

Araçlar

Bir MCP istemcisinin çağırabildiği 48 araç. Her biri aynı zamanda bir komut ve kütüphanede bir çağrıdır. Her birinin neyin üzerinde çalıştırıldığı ve çalıştırmaların ne gösterdiği Araçlar nasıl test edildi sayfasındadır.

Bu sayfada pencere, bir cihazın mirror’ın, hub’ın ya da Mac uygulamasının açtığı canlı penceresidir. Runner, appdyno’nun bir iPhone’daki ya da simülatördeki yardımcı uygulaması, ajan ise Android’deki yardımcısıdır. Koşul, appdyno’nun değiştirdiği ve geri koyduğu bir cihaz ayarıdır. İzin listesi, --allow-devices, --allow-apps ve --allow-urls seçeneklerinin bu sunucunun dokunmasına izin verdiği şeylerdir.

Araçlar device parametresi almaz. Cihaz, use_device’ın seçtiği cihazdır; o yoksa sunucunun --device’ı, o da yoksa bu sunucunun yönetebildiği, bağlı tek cihaz.

Bir istemcinin işlem yapan çağrıları, geldikleri sırayla birer birer çalışır. İstemci ikisini aynı anda gönderirse, örneğin bir turda iki ref’in her birine birer tap, ikincisi ilkinden sonra çalışır ve ilkinin bıraktığı ekranı hedefler; bu yüzden ilkinin kaldırdığı bir ref STALE olarak reddedilir. Sırasını bekleyen bir çağrı bunu ilerlemesinde waiting its turn diye bildirir. screen, find, wait_for ve assert gibi yalnızca okuyan çağrılar beklemez; steps’in çağırdığı bir araç da o steps çağrısının içinde çalışır.

Sunucu, MCP’nin initialize ile açılan 2024-10-07 ile 2025-11-25 arasındaki revizyonlarını ve 2026-07-28 revizyonunu konuşur; sonuncusu server/discover ile açılır. Bunu stdio üzerinden de --http üzerinden de yapar: hangisi olduğunu istemcinin ilk mesajı söyler. Araçlar ve kendileri hakkında söyledikleri her birinde bayt bayt aynıdır.

Aşağıdaki girdiler her aracın şemasından okunur. Kalın bir girdi zorunludur. İki noktadan sonra girdinin aldığı değerler ya da varsayılanı gelir; varsayılan işaretlenir. İşlem yapan bir araçta read, yanıtın ekranın ne kadarını tutacağını seçer: değişeni (diff), tamamını (full) ya da hiçbirini (none). Bir hedef, Hedefler bölümünün dediği gibi, bir ref, x ve y ya da bir selector’dır.

araç ne yapar girdiler
list_devices Bağlı telefonlar, simülatörler ve emülatörler: bu sunucunun hangilerini yönetebileceği, her birini kimin tuttuğu ve neyin engellediği –
use_device Yönetilecek cihazı ve test edilen uygulamayı seçer device; app; share
device_info Model, işletim sistemi sürümü, ekranın şu anki duruşu, ajan sürümü ve öndeki uygulama –
set_orientation Ekranı adı verilen biçime döndürür, kendi duruşunda geniş bir tablette de yatay geniştir; ekran geri döndürülene kadar öyle kalır orientation: portrait, landscape_left, upside_down, landscape_right; read: diff (varsayılan), full, none
set_location Sahte bir GPS konumu; clear’a ya da oturumun sonuna kadar lat; lon; clear
clipboard Panoyu okur; text ile ona yazar text
device_setting Karanlık mod, metin boyutu ya da yavaş ağ gibi bir koşulu okur ya da ayarlar; value verilmezse okur name: dark_mode, text_size, reduce_motion, increase_contrast, reduce_transparency, animations, locale, network, proxy, battery, airplane, wifi, mobile_data, fold, thermal, restore, biometric, call, sms, keychain, memory_warning, shake, media; value; title; app
simulator Simülatörleri ve emülatörleri listeler, başlatır, oluşturur ve kapatır action: list, boot, create, shutdown; name
araç ne yapar girdiler
mirror Cihazın, bir kişinin izleyip dokunabildiği canlı penceresi action: open, close, status, stats; quality: auto (varsayılan), high, standard; wifi: false (varsayılan)
hand_off Kişiden bir aracın yapamadığını, örneğin Face ID’yi, yapmasını ister ve bitirene kadar bekler reason; timeoutS: 300 (varsayılan)
araç ne yapar girdiler
screen Ekranın öğeleri, her biri bir ref ile raw; views
find Metne, id’ye ya da role göre öğeler, durumları ve sınırlarıyla selector
wait_for Bir öğe görünene, gone ile de kaybolana kadar bekler ref; selector; gone: false (varsayılan); timeoutMs: 5000 (varsayılan); read: diff (varsayılan), full, none
assert Bir öğeyi denetler, geçer ya da kalır: denetim tutmazsa CHECK_FAILED ref; selector; check: exists (varsayılan), absent, text, enabled, checked, focused, moves; equals; expect: true (varsayılan); timeoutMs: 0 (varsayılan)
screenshot Ekranın bir görüntüsü ya da watchMs ile ekranda neyin hareket ettiği points; width; watchMs; strip; file; overwrite; inline
araç ne yapar girdiler
tap Bir hedefe dokunur ref; x; y; selector; read: diff (varsayılan), full, none
gesture Çift dokunuş, uzun basış, sürükleme, iki parmakla sıkıştırma ya da parmakların serbest bir plan’ı kind: double_tap, long_press, drag, pinch, plan; ref; x; y; selector; to; scale; durationMs; holdMs; pointers; read: diff (varsayılan), full, none
swipe Kaydırır; bir hedef verilirse ondan başlayarak direction: up, down, left, right; ref; x; y; selector; distance; durationMs; exact; read: diff (varsayılan), full, none
scroll_to Bir öğe ekrana gelene kadar kaydırır selector; direction: up (varsayılan), down, left, right; maxSwipes: 10 (varsayılan); x; y; read: diff (varsayılan), full, none
type_text Odaktaki alana ya da bir hedefe en çok 500 karakter yazar text; ref; x; y; selector; replace; submit; read: diff (varsayılan), full, none
press_key Bir tuşa ya da düğmeye basar key; count; read: diff (varsayılan), full, none
keyboard Ekran klavyesi: açık olup olmadığı, kapatılması ya da enter tuşu action: status, dismiss, enter; read: diff (varsayılan), full, none
steps Tek çağrıda en çok 30 araç steps; read: diff (varsayılan), full, none
alert Açık sistem uyarısını okur ya da yanıtlar answer; read: diff (varsayılan), full, none
inspector Bir iPhone’un ekranı, imzalama olmadan, telefonun kendi erişilebilirlik servisiyle action: list, press; name
araç ne yapar girdiler
open_link Bir bağlantıyı ya da bir Ayarlar sayfasını açar ya da bir uygulamanın açtığı bağlantıları listeler url; settings; links; read: diff (varsayılan), full, none
launch_app Uygulamayı başlatır ya da öne getirir; restart onu baştan başlatır app; restart; args; env; language; probe; read: diff (varsayılan), full, none
terminate_app Uygulamayı durdurur app; background
app Uygulamaları, verilerini ve izinlerini kurar, listeler ve yönetir action: list, state, install, uninstall, clear, grant, revoke, download_data, replace_data, build_and_run; app; path; service; scheme; configuration; args; env; all: false (varsayılan); read: diff (varsayılan), full, none
push Uygulamaya bir push bildirimi gönderir; type verilmezse bu cihazın neleri aldığını söyler app; type; title; body; image; data; payload; read: diff (varsayılan), full, none
araç ne yapar girdiler
audit Ekranın erişilebilirlik sorunları types: contrast, elementDetection, hitRegion, sufficientElementDescription, dynamicType, textClipped, trait, imageContrast, duplicateLabel; maxIssues: 50 (varsayılan)
logs Uygulamanın logu, gizli değerler saklanmış olarak app; since; level: verbose, debug, info (varsayılan), warn, error; maxLines: 200 (varsayılan); contains
crashes Uygulamanın çökme, ANR ve çıkış raporları app; since; limit: 5 (varsayılan); symbols
visual Ekran, kaydedilmiş bir görüntüye karşı action: baseline, compare; name; dir; tolerance: 0.1 (varsayılan); masks
araç ne yapar girdiler
record Ekranın videosu action: start, stop; file; overwrite; maxSeconds: 1800 (varsayılan)
report Tek bir HTML dosyasında bir test raporu, bir zaman çizelgesi ya da bir uygulamanın bir çökmede ya da takılmada saklanan son saniyeleri action: start, timeline, flight, write, stop; dir
network Uygulamanın HTTP trafiği action: paths, start, read, stop; via: proxy, probe, packets, bytes; proxy; app; har; contains; limit: 50 (varsayılan)
araç ne yapar girdiler
webview Hata ayıklanabilir bir uygulamanın web görünümünün içi: öğeleri, bir tıklama, bir betik action: pages, elements, click, eval; page; selector; js; app
react_native Metro üzerinden debug bir React Native uygulaması: hedefleri, logu, yeniden yükleme action: targets, logs, reload; metro: localhost:8081 (varsayılan); target; ms: 3000 (varsayılan)
araç ne yapar girdiler
perf_snapshot Şu anki CPU, bellek ve kareler; cihazın yükü ve ısısı app; cpuWindowMs: 2000 (varsayılan); also: threads, network, energy, anonMemory, startInfo, surface, battery, exits, size; batteryWindowMs: 30000 (varsayılan); scenario
perf_scroll Bir liste kayarken kareler, donmuş kareler ve bellek app; direction: up (varsayılan), down; swipes: 5 (varsayılan); repeats; x; y; selector; probe; scenario
perf_launch Birkaç açılış boyunca soğuk, ılık ya da sıcak açılış süresi app; mode: cold (varsayılan), warm, hot; repeats: 5 (varsayılan); compile: speed, speed-profile, verify; trace; baselineProfile; probe; scenario; baseline
perf_profile Uygulamanın CPU zamanının fonksiyon fonksiyon nereye gittiği app; seconds: 3 (varsayılan); scroll: up, down; dsym
perf_heap Bir heap dökümü; iOS’ta sızıntıların sayısıyla app; profile: java_hprof, heapprofd; seconds: 5 (varsayılan)
perf_trace Karelerin neden yavaş olduğu ve bir iPhone’un donmaları app; seconds: 5 (varsayılan); scroll: up, down; what: frames (varsayılan), hangs, xct_hitches, xct_launch; dsym; probe; scenario
perf_compare Performans kapısı: saklanan çalıştırmalar baseline’a ve bütçelere karşı action: compare (varsayılan), why, reference, budget, baseline, dashboard, functions, prune; limitGb; dryRun; from; to; app; scenario; deviceClass; last: 1 (varsayılan); replace; kind; max; min; format: text (varsayılan), json, junit; dsym
perf_query Saklanan bir trace’ten, SQL ile ya da adıyla bir tablo trace; sql; table; limit: 50 (varsayılan)
araç ne yapar girdiler
flow İşlemleri tekrarlanabilir bir test olarak kaydeder, onu modelsiz yeniden oynatır ve Maestro YAML olarak dışa aktarır action: start, stop, save, run, export; file; to; from; params; envFile; overwrite; iterations; scenario

Ekran klavyesi, Android’de olduğu gibi iOS’ta da tek bir öğedir, @keyboard keyboard; tuşlarının, çubuklarının ve önerilerinin hiçbiri listelenmez: type_text yazar, press_key enter onun return tuşuna basar, keyboard dismiss onu kapatır ve ona bir dokunuş reddedilir. Onu açan bir alan dokunuşu bunu farkın tek bir satırında söyler. iOS’ta hedefsiz bir type_text, hiçbir alan odakta değilken ve klavye açık değilken, bir tuş gönderilmeden NO_FOCUS ile reddedilir: iOS odakta hiçbir şey yokken de tuş alır ve ilk tuş, kalanların içine düştüğü bir alanı odaklayabilir. iOS runner’ı press_key delete ve tab’ı da böyle reddeder; XCTest’in kendi yazması orada onu sonlandırıyordu. iOS’ta ekranın üstündeki bir gezinme çubuğunun yukarısında, durum çubuğunun altında kalan ve o çubuğun kendi ekranından çubuğun altına kaymış olan, ekranın kenarının ötesindeki gibi dışarıda bırakılır, çünkü iki çubuktan birine bir dokunuş bir listeyi başına kaydırır; çubuğun kendi düğmeleri kalır, o ekranın üstündeki bir sayfa da. Biri ötekini tutmayan, tek bir noktadaki dört ya da daha çok öğe, bir listenin henüz yerleştirmediği, başladığı yere yığılmış satırlardır: onlar da dışarıda bırakılır. Bir ref bir öğeyi ne olduğuyla adlandırır, bu yüzden kaydırmalarda ve yeniden çizimlerde kalır; kendi kimliği olmayan bir alan çevresindeki sözcüklerle adlandırılır, bu yüzden yer tutucusu gelirken ve içine yazılırken ref’i kalır.

Bir yanıttaki bütün bir ekran, tekrar edeni katlar. Etiketi kendisini zaten içeren bir satırın içindeki düz bir metin ya da görsel ayrı bir satır almaz; bir web bağlantısının kendi metni ve bir dipnotun işaretleri de almaz. Satırla aynı adı taşıyan ve satırın tam yerinde duran bir kontrol, uygulamanın bir yerde iki kez verdiği bir öğe ve içindeki düz bir metnin sözleriyle adlanan düz bir öğe de almaz; bir uyarının başlığıyla adlanması gibi, bunlar başlığın yerinde söylenir. İlk satır katlananları sayar. İçindeki sözlerle adlanan bir satır, aynısının hemen ardından gelen bir adı bir kez söyler; harfsiz ya da tek karakterli bir değer, 3’e 3 biten bir skor gibi, kaç kez varsa o kadar kalır. Art arda gelen, birbirine benzeyen üç ya da daha fazla satır tek bir başlığı paylaşır (cell x=201 clickable: ref "label" y). Bir öğenin iki kez verdiği etiket bir kez gösterilir; benzer iki öğeyi ayıran bilgi, örneğin yerleri, yalnızca başka bir satır aynı adı taşıdığında gösterilir. Yalnızca metin katlanır: find, seçiciler, ref’ler, diff’ler, akışlar ve report yine her öğeye ulaşır. raw: true, yapılandırılmış yanıtta ağacın her öğesini de dikdörtgeni ve üst öğesinin sırasıyla verir, kütüphane bunu anlatır; verdiği bir ref tap’in aldığı bir ref’tir.

Android’de views ile screen, öndeki aktiviteyi sistemin ondan aldığı kendi dökümünden okur; her derlemede, hata ayıklanabilir olsun olmasın, probe olmadan: her görünümün sınıfı, dokunma birimlerinde yeri, kaynak kimliği ve bayrakları (clickable, disabled, focused, selected, gone, invisible), ekranın çoğunu çizen çatının altında. Sözcük vermez: onları screen okur. Yanıt, görünümlerin dışarıda bıraktıklarıyla biter: gösterdiğinden fazlasını tutan bir kaydırma görünümünün ya da görünüm sayfalayıcının altında yerler onun yerleşiminin yerleridir, çünkü kaydırması görünümlerini değil çizdiğini taşır; aktivitenin üstündeki bir diyalog ya da menü kendi penceresidir ve orada yoktur; küçültülmüş bir derlemenin küçültücüsünün adlandırdığı görünümler ekranı tutuyorsa, R8’in Flutter’ınkini V4.v, Compose’unkini p3 diye adlandırdığı gibi, framework’ü uygulamanın paketinde taşıdığı söyler: Flutter’ın ya da React Native’in motoru (libflutter.so, libreactnative*.so, libhermes*.so), ya da yeniden adlandırılmış bir görünümün Compose’unki gibi odak alıp çizdiği yerde Compose. Not, etiketin neye dayandığını söyler; paket bir şey söylemiyorsa etiket Android views olarak kalır ve not, orada neyin çizdiğini hiçbir adın söylemediğini belirtir. Önce ekran, screen’in okuduğu gibi okunur: hiçbir şey sormayan bir kilit açılır; PIN, desen ya da parola arkasındaki bir kilit DEVICE_LOCKED ile reddedilir. Android’de asistanın sayfası öndeyken bir okuma pencere bulamaz: screen ve launch_app bunu söyleyerek NOT_FOUND yanıtını verir, press_key home sayfayı kapatır. Görevinde başka bir uygulamanın penceresinin arkasında sonlanan bir uygulamayı (background ile terminate_app’ten sonraki izin istemi gibi) bir başlatma başlatmaz, yalnızca o pencereyi öne getirir: launch_app, öndeki uygulamayı adıyla söyleyerek APP_NOT_RUNNING yanıtını verir. Ana iş parçacığı sisteme 5 s içinde yanıt vermeyen bir uygulama TIMEOUT ile reddedilir. Android’de probe ile launch_app istendiği gibi başlatır ve probe gerekmediğini söyler.

Bir simülatörde views ile screen, uygulamanın görünümlerini, probe ile launch_app’in uygulamaya koyduğu ve bu aracın uygulamayı sonraki başlatışlarının oturum bitene dek taşıdığı görünüm probe’uyla okur; bir okuma yalnızca probe’a sorar ve uygulamayı asla yeniden başlatmaz. Okumaların aldığı uygulamaya, probe’un tutulduğu her uygulamaya ve öndeki uygulamaya aynı anda sorar ve ekrandakinin görünümlerini verir: her görünümün sınıfı, çözülmüş bir Swift adıyla, dokunma birimlerinde yeri, erişilebilirlik kimliği ve etiketi, metni (bir etiketin, bir alanın, bir düğmenin başlığı; asla bir güvenli alanınki ya da onun içindeki herhangi bir şeyinki değil), ne kadar saydam olduğu ve değiştiği yerde görünüm denetleyicisi, ekranın çoğunu çizen çatının altında, SwiftUI UIKit’ten ayrılarak. SwiftUI kendi metnini ve şekillerini kendisi çizer, bu yüzden bir SwiftUI ekranının az görünümü ve daha az sözcüğü olur: barındıran görünümleri, üzerine kurulduğu UIKit görünümleri, bir alan, bir liste ya da bir gezinme çubuğu gibi, ve uygulamanın UIKit olarak verdikleri. Probe’u olmayan bir uygulamanın okunması UNSUPPORTED ile reddedilir; uygulamanın paketinin ne tuttuğunu söyler (Flutter, Flutter.framework ile; React Native, Hermes ya da main.jsbundle ile) ve ipucunda launch_app restart:true probe:true vardır; ana iş parçacığı 2 s içinde yanıt vermemiş bir uygulama TIMEOUT ile, iOS’un askıya aldığı, başka birinin arkasındaki bir uygulama da APP_NOT_RUNNING ile reddedilir. Bir iPhone 17 simülatöründe, iOS 26.5, bir okuma fixture’ın ekranlarında 2 ile 26 ms, 273 görünüme kadar olan uygulamalarda 2 ile 17 ms sürdü. Çalışmayan ya da probe’u yanıt verirken iOS’un askıya aldığı bir uygulama (home’dan bir saniye sonra sorulan gibi) APP_NOT_RUNNING ile reddedilir: başlatmaları bir probe tutuyorsa bu aracın onu bir sonraki başlatması probe’u koyar, tutmuyorsa probe ile launch_app. Komut satırından tutulan bir probe, device_setting restore’a ya da o simülatörde probe tutan bir sunucu bitene dek kalır; sunucunun sonu hepsini bırakır. restore ve oturumun sonu, hâlâ süren bir yakalamanın ağ probe’unu tutulu bırakır ve bunu söyler: onu network stop bırakır. Görünümler uygulamanın kendisinindir: önlerinde bir sistem uyarısı olduğunda yanıt bunu son satırında ve warnings içinde, uyarının sözleri ve düğmeleriyle söyler. Bir iPhone görünüm vermez: orada views ve launch_app probe reddedilir.

Bir ekran görüntüsünün yanıtı, pikselinin nereye dokunulacağını söyler: x ve y’si, dokunuş birimine ölçeğiyle çarpılır; bu bir tam sayıya bölmeyse bölme olarak söylenir, bir iPhone’un tam boyutlu resmi için x/3. Ölçek ve width, döndürülmüş olsun ya da olmasın ekranın şu anki duruşuna göredir; bir simülatörün resmi öndeki uygulamasının durduğu gibi dikleştirilir. Ekrandan hâlâ başka türlü duran bir resim ölçek almaz ve yanıt ekranın dokunuş birimindeki boyutunu söyler. file ile resmi tam boyutta, ya da width ne kadar genişlik isterse o genişlikte kaydeder ve yanında görüntüyü bir ekran görüntüsünün yaptığı gibi gösterir, yanıt onun boyutunu ve ölçeğini verir; böylece dosyanın geri okunması gerekmez; inline: false yalnızca dosyayı kaydeder.

Bir hedef bir ref, x ve y ya da bir selector { text, id, role, index }’tir ve işlemden hemen önce yeni bir okumada çözülür. Metin, find’daki gibi büyük-küçük harfe ve aksanlara bakmadan eşleşir (“İstanbul”, “istanbul”); bir öğenin bütün sözleriyle, listenin uzun bir etiketi kestiği yerin ötesinde de, bir akışın tutmuş olabileceği kesik etiketle de eşleşir; tam eşleşme kısmi eşleşmeden üstündür. Metni yalnızca bir paragrafın parçası olarak bulan bir dokunuş ya da scroll_to bunu söyler, çünkü ekranda onu tek başına okuyan bir şey yoktu. Öğesini, kaydırmalarının yeni şeyleri getirdiği kenarın, benzer komşularının gösterdiğinin yarısından azına kestiği halde bulan bir scroll_to bir kez daha kaydırır, çünkü bu kadar azına dokunulamaz. Ortası, başka sözcükleri olan daha küçük bir denetimin olduğu bir denetime dokunuş, bir mini oynatıcının Pause’u gibi, onun o denetimden uzak bir noktasına gider ve nereye gittiğini söyler, uzak bir nokta yoksa ortanın kimin olduğunu söyler; kendi anahtarını tutan bir anahtar satırına, SwiftUI’ın Toggle’ı gibi, o anahtardan dokunulur. Birden çok eşleşmede işlem reddedilir ve eşleşmeler ref’leriyle listelenir, son eşleşmenin ötesindeki bir index de kaç eşleşme olduğunu söyler; eşleşme yoksa bir an beklenir, sonra en yakın etiketlerle reddedilir; önde başka bir uygulama varsa ve uygulama bilerek ayrılmadıysa, bunun yerine uygulamanın önde olmadığı söylenir. Süresi dolan bir wait_for da aynısını ve yeniden çağırmanın daha uzun beklediğini söyler. Bir hedef ekran klavyesinin altındaysa, yani dokunuş bir harf yazacaksa, ya da klavye pencereyi küçülttüğü için bir seçici hiçbir şey bulamıyorsa, klavye kapatılır ve hedef, onu bekleme başlamadan bir kez daha aranır; yeniden oynatılan bir akışın adımı da bunu kendi beklemesinden önce yapar. Yatay tutulan bir telefon, uygulamanın tamamının üstünde tam ekran bir klavye gösterir.

Adımlar, hareketler, uygulamalar ve ayarlar

Section titled “Adımlar, hareketler, uygulamalar ve ayarlar”

steps, ekranlar arasında en fazla 30 adım çalıştırır. Bir ref ya da seçicinin yalnızca kendi adımı çalıştığında var olması gerekir. İlk başarısızlıkta durur, hangi adımda ve neden olduğunu söyler ve ekranı gösterir. wait_for ve seçiciler cihazda bekler, böylece ağaç bağlantı üzerinden yalnızca ekran değiştiğinde gönderilir. Uygulama bir işlemin altında ölürse işlem APP_NOT_RUNNING ile reddedilir: yanıt, işlemin ne yaptığını, çökme raporundaki nedeni ve uygulamanın son log satırlarını, nedeni söyleyen ilk satırdan başlayarak verir. steps içinde bu, çağrıyı adımın adını vererek bitirir. İzlenen uygulama seçili olandır, yoksa dokunuş hedeflenirken önde olandır; onu aynı çağrıda daha önceki bir başlatma ya da bağlantı açmış olabilir. Önceki bir çökme geride uygulama bırakmadığı için başarısız olan sonraki bir adım, kendi hatasına APP_NOT_RUNNING’i ve ne yapılacağını ekler; bir akışın adımı da öyle. Bir saniyeden uzun süren bir işlemde uygulamanın süreci izlenir ve süreç gider gitmez, cihaz sonra ne yanıtlarsa yanıtlasın, işlem reddedilir: bir dokunuşun altındaki bir çökme cihazın yanıtını tam 15 s tutabiliyordu, bu da takılmış bir ajan gibi okunuyordu. wait_for, açıklamasının söylediği gibi, bir çağrıda en fazla 15000 ms bekler; bir argümanın sınırını aşan bir sayı, ipucunda sınırıyla reddedilir. Bir seçici, onu alan her araçta ve adımda, aralarında find, wait_for ve assert de olmak üzere, selector’a girer, {"action":"tap","selector":{"text":"OK"}} gibi: sözcükleri en üstte verildiğinde, ipucunda çağrı bu biçimde gösterilerek reddedilir.

gesture; double_tap, long_press, drag, pinch ve serbest bir plan içerir. press_key; düğmeleri (back, home, app_switch, volume_up, volume_down, mute, siri, power, lock), bir klavyenin tuşlarını (enter, delete, tab, escape, space, arrow_up, arrow_down, arrow_left ve arrow_right ok tuşları ve önce basılı tutulan tuşlarla bir harf ya da rakam, command+a gibi; Android’de command Ctrl’dir) ve home’un kapattığı control_center, notification_center ile spotlight’ı içerir. Bir tuşun adı büyük küçük harf fark etmeksizin okunur; return enter, esc escape, backspace de delete’tir. Bir harf küçük harftir, çünkü büyük bir harf aynı zamanda bir shift olurdu. app; list, state, install, uninstall, clear, grant, revoke, yeni ya da boş bir klasöre download_data, bir klasörden replace_data (uygulamayı durdurur ve klasörde olmayanı kaldırır) ve bu Mac’teki bir projeden build_and_run içerir: scheme ve configuration ile bir Xcode projesi ya da modülü scheme, varyantı configuration olan bir Gradle klasörü. device_setting; dark_mode, text_size, reduce_motion, increase_contrast, reduce_transparency, animations, locale, network, thermal, proxy, battery, airplane, wifi, mobile_data ve fold’u; tek seferlik biometric, call, sms, keychain, memory_warning, shake ve media’yı; ve değiştirileni geri koyan restore’u içerir. dark_mode iki platformda da ayarlandığı gibi okunur, on ya da off.

launch_app uygulamayı başlattığını mı, yoksa çalışan birini olduğu ekranda öne mi getirdiğini söyler; restart, args, env ya da language ile çalışan birini önce durdurur ve uygulamayı başlattığını mı, yeniden mi başlattığını söyler. Cihazda olmayan bir uygulama iki platformda da NOT_FOUND olarak reddedilir; ipucunda app list vardır. Başlarken sona eren bir uygulama, read ne olursa olsun ve hangi uygulama seçili olursa olsun, çökme raporunun nedeni ve son günlük satırlarıyla APP_NOT_RUNNING ile reddedilir; nedenini söyleyen satır bütün verilir.

Her değişiklik geri okunur: yanıt changed’i yalnızca cihaz sonra öncekinden başka okunduğunda söyler, restore da yalnızca yeniden eskisi gibi okunan için “geri konuldu” der. text_size iOS’ta kendi boyutlarından biridir, extra-small’dan accessibility-extra-extra-extra-large’a kadar; Android’de 0,25 ile 5 arasında bir ölçek ya da default: başkası, aldıklarıyla birlikte reddedilir. set_location’ın sabitlediği bir konum da bir koşul gibi yazılır, böylece restore ve oturumun sonu onu gerçek konuma geri götürür.

Bunlar bir kişinin isteyebileceği bir şeyi kaybettirir, bu yüzden her biri kişinin evet demesini bekler:

  • app uninstall: uygulama ve cihazda tuttuğu her şey
  • app clear: uygulamanın tuttuğu her şey
  • app replace_data: uygulamanın şu an tuttuğu her şey; yerini klasördeki veri alır
  • app revoke: uygulamaya verilmiş bir izin
  • app grant: yalnızca bir iPhone’da; orada grant izni “sor” durumuna sıfırlar ve kişinin daha önce verdiği yanıt kaybolur. Bir simülatörünki ve Android’inki hiçbir şey kaybettirmez ve hiçbir şey sormaz
  • device_setting keychain: uygulamaların anahtar zincirinde tuttuğu her öğe
  • sistemin kendi güç, acil durum ya da silme denetimlerine, yani cihazın kendisine bir girdi: herhangi bir araçtan, steps’ten ya da bir akıştan, Android’in güç menüsüne (Kapat, Yeniden başlat, Acil durum) ya da hızlı ayarlardaki düğmesine, bir kilit ekranının acil aramasına, Ayarlar’ın sıfırlamalarına ve tüm verileri silme ekranına, sistemin sunduğu bir yeniden başlatma ya da sistem güncellemesine (Şimdi yeniden başlat, Şimdi güncelle), iOS’un Vazgeç’i dışındaki kapatma ekranına, güç düğmesinin kendine ait bir işareti olmayan Denetim Merkezi’nin herhangi bir yerine ya da Ayarlar’ın Sıfırla ve Tüm İçerikleri ve Ayarları Sil’ine bir dokunuş, hareket, kaydırma, uzun basış, yazma ya da tuş; dokunuş nereye düşerse düşsün sistem uygulamasından, her dilde aynı kimliklerden ve İngilizce ve Türkçe sözlerden tanınır; bir de güç ya da yan tuşa 5 saniye içinde üçüncü basış, bu birçok telefonda yardım çağırır. appdyno hiçbir cihazı yeniden başlatmaz, sıfırlamaz ya da silmez; simulator shutdown ile kapattığı bir simülatör ya da emülatör dışında hiçbirini kapatmaz; geri kalanında yanıt bunu kişinin yaptığını söyler. Böyle bir ekranı okumak hiçbir şey sormaz, ondan çıkaran geri ve ana ekran tuşları da. Bunların hiçbir şey sorulmadan yapılmasına yalnızca --allow-power virtual ya da all izin verir, asla --allow-data-loss değil
  • bir arama: arama başlatan bir bağlantıyla (tel:, telprompt:, facetime: ya da facetime-audio:) open_link ve bir telefon uygulamasındaki (numara çevirici, arama ekranı ya da FaceTime, kişiler ve mesajlar uygulamaları ya da bir Android cihazın kendi varsayılan çeviricisi) bir dokunuş, tuş ya da metin ya da metni yalnızca bir telefon numarası olan bir iOS sistem uyarısının, her dilde, Vazgeç dışındaki bir düğmesine ya da Call veya Ara diyen bir düğmeye bir dokunuş. appdyno hiçbir arama başlatmaz; bunların seçeneği de --allow-power’dır
  • Ayarlar’ı ya da tüm cihazı launch_app language ya da device_setting locale ile İngilizce ve Türkçe dışında bir dile almak, çünkü sıfırlamaları ve silmesi o zaman hiçbir sözden tanınmazdı; --allow-power bunu sormadan geçirir
  • bir iPhone’da bir öğeye yalnızca sözcükleri ya da kimliğiyle, ekranda bunlardan biri olup olmadığını söyleyecek bir yeri olmadan basan inspector press: --allow-apps ya da --no-home altında reddedilir, --allow-power all da hiçbir şey sormadan geçirir

Sunucu, istemcinin bunu yapabildiğini bildirdiği yerde istemcinin kendi sorusuyla, yani MCP elicitation ile sorar; istemci bunu bir 2025 revizyonunda initialize’da, 2026-07-28’de ise her istekte bildirir; soru cihazı, uygulamayı ve neyin kaybolacağını söyler. Model onu yanıtlayamaz. Hayır yanıtında ya da kapatılan bir soruda hiçbir şey yapılmaz; yanıt, sorusuna evet gelmediğini söyler, asla bir kişinin reddettiğini değil: bir istemci kendi kendine yanıt verebilir; arayüzü olmadan çalışan biri, soruyu hiçbir kişiye göstermeden 9 ms’de hayır dedi. Her reddin ipucu, bir hayırınki de, bir kişinin buna önceden nasıl izin vereceğini aşağıdaki seçeneklerle söyler. 2026-07-28’de hiçbir istek istemciye geri gitmez, bu yüzden çağrı turunu soruyla bitirir ve istemci yanıtı çağrıyla geri getirir: çağrı durduğu yerde bekler, böylece aynı steps içinde ondan önceki bir adım yeniden yapılmaz; 5 dakika içinde gelmeyen bir yanıt hayır sayılır.

Soramayan bir istemci PERMISSION_REQUIRED ve bir kişinin buna nasıl izin vereceğiyle reddedilir; --http üzerinden her istemci de öyle, bir 2026-07-28 istemcisi de: token’ı elinde tutan, kendisine sorulan soruyu kendisi yanıtlardı, bu yüzden orada bir çağıranın verdiği hiçbir yanıt bir kişinin evet’i değildir ve bunların yapılmasına yalnızca sunucunun kendi seçenekleri izin verir. Sunucunun komut satırındaki --allow-data-loss virtual, bunların simülatörlerde ve emülatörlerde hiçbir şey sorulmadan yapılmasına izin verir, all ise telefonlarda da. Bunu yalnızca bir kişinin sunucuyu kaydetmesi ayarlar: bir aracın hiçbir argümanı, adımı ya da dosyası evet yerine geçmez. Bir komut kendi terminalinde sorar ve yanıt olarak --yes alır; ikisi de yoksa yalnızca seçenek onun yapılmasına izin verir.

app install ve build_and_run bunların arasında değildir: ikisi de önce bir uygulamayı kaldırmaz. app install, kurduğu uygulamayı dosyanın tuttuğu kimlikle adlandırır. --allow-apps ile app install yalnızca listenin adlandırdığı bir uygulamayı, dosyanın tuttuğu kimlikle, cihaza bir şey ulaşmadan okuyarak kurar, başkasını da adlandırarak reddeder; build_and_run reddedilir, çünkü bir projenin ne derlediği derlenmeden bilinmez. Android’de cihazın reddettiği bir kurulum nedenini ve bir kişinin ne yapabileceğini söyler: başka bir anahtarla imzalanmış bir uygulama PERMISSION_REQUIRED’dır, çünkü ona yer açan yalnızca uygulamanın tuttuğu her şeyi kaybettiren ve bu yüzden bir kişiye soran app uninstall’dır; daha eski bir sürüm INVALID_ARGUMENT’tır; yer kalmaması, uygulamanın minSdk’sından eski bir Android ya da başka bir işlemcinin native kütüphaneleri UNSUPPORTED’dır.

Bir platformun yapamadığı şey, nedeni söylenerek reddedilir (UNSUPPORTED):

özellik Android simülatör iPhone
ses düğmeleri evet evet (geri okumanın yolu yok) runner
bir uygulamanın verisini silmek pm clear container’ını boşaltır geliştirme imzalı uygulamalar
imzalamadan okuma gerek yok gerek yok inspector: sözcükler ve id’ler
yerel görünümler (screen views) sistemin dökümü, probe yok görünüm probe’u: launch_app probe hayır
uygulama verisini indirmek, değiştirmek hata ayıklanabilir build’ler evet geliştirme imzalı uygulamalar
bir izni vermek, geri almak pm grant, pm revoke simctl privacy sorulacak hale sıfırlar, sonra alert
başlatma ortamı hayır: argümanlar intent extra’larıdır evet evet
karanlık mod, metin, hareket, kontrast evet evet devicectl
saydamlığı azaltma hayır: bulanıklıkları bir geliştirici seçeneğidir evet devicectl
animasyonlar evet hayır: reduce_motion kullanın hayır
dil uygulama başına, API 33+; altında bütün cihaz uygulama başına; app "": bütün simülatör uygulama başına, aracın başlattıkları
yavaş ağ, ısıl durum emülatör; bir telefonun indirmeleri, 13+ hayır Xcode’un koşulları
biyometri bir emülatörün parmak izi evet hayır: devicectl hiçbirini taklit etmez
uçak modu, Wi-Fi, mobil veri evet, geri okunur hayır: Mac’in ağını kullanır hayır
anahtar zinciri hayır: Android’de yok boşaltılır, sayılır hayır
katlanma duruşu katlanabilir bir cihaz, API 31+, geri alınır hayır: simctl’de yok hayır
gelen arama, SMS yalnızca emülatör hayır: telefon hizmeti yok hayır
pil seviyesi evet hayır: yalnızca bir tane çizer hayır
proxy evet, geri alınır Mac’inkini izler hayır: Wi-Fi ayarlarında
bellek uyarısı uygulamanınkinin üstünde bir trim düzeyi oradaki her uygulama, çağrı başına bir devicectl (henüz bir telefonda çalıştırılmadı)
sallamak bir emülatörün ivmeölçeri evet hayır: yalnızca elle
kitaplığa fotoğraf ve video gönderilir, taranır, restore’da çıkarılır simctl addmedia, silme yok hayır
arka planda bir son am kill işleminin SIGKILL’i devicectl (henüz bir telefonda çalıştırılmadı)

API 37’yi hedefleyen bir Android uygulaması bu Mac’e, bir emülatörden 10.0.2.2 üzerinden, ya da yerel ağa yalnızca ACCESS_LOCAL_NETWORK izniyle ulaşır: o olmadan istekleri takılı kalır, perf_snapshot ve network de 0 bayt sayar.

push uygulamaya type’a göre bir push gönderir: alanlardan (title, body, image, data) ya da platformun kendi JSON’u olan payload’dan; iOS’ta APNs’inki, Android’de bir FCM mesajı. İkisi birden verilirse reddeder. Bir push her zaman uygulamanın kendisinindir: hiçbir şey bir bildirimi uygulamanınkinden başka bir adla göstermez; uygulamaya bir push verilemeyen yerde push neye ihtiyacı olduğunu söyleyerek reddeder.

Tür ve başka hiçbir şey verilmezse bu cihazın kabul ettiği her türü, izlediği yolu ve orada aldığı alanları, göndereceği payload’un bir şablonuyla ya da neden gönderemeyeceğiyle yanıtlar; data’sı aynısını types olarak tutar; orada APNs ya da FCM üzerinden giden bir yol, dayandığı token türlerini tokens içinde adlandırır; bunları bir kişi bir pencereye yazabilir. Türü olmayan bir title ya da body, cihazın bir alert aldığı yerde onun olarak gider ve yanıt bunu söyler; almadığı yerde, ve türü olmadan tek başına image, data ya da payload için, giden türleri adlandırarak reddeder. Bir push, bir işlem gibi, sonraki ekranla yanıtlanır.

tür Android emülatörü ve telefon simülatör iPhone
alert aşağıdaki gibi FCM’in kendi mesajı ya da kurulduktan sonra FCM simctl push: uygulama öndeyse uygulamanın kodu alır, değilse yalnızca bir dokunuşta kurulduktan sonra APNs
rich alert gibi, bir bağlantıyla gelen bir görselle kurulduktan sonra APNs’in sandbox’ı; simctl push hiçbir Notification Service Extension çalıştırmaz kurulduktan sonra APNs
background aşağıdaki gibi FCM’in kendi veri mesajı ya da kurulduktan sonra FCM, yalnızca veri olarak kurulduktan sonra APNs’in sandbox’ı; simctl görülecek bir şeyi olmayan bir push’u reddeder kurulduktan sonra APNs
live_activity background push gibi, uygulamanın kendi Live Update’ini yapması için kurulduktan sonra APNs’in sandbox’ı; simctl push bir bildirim yapar, bunu hiçbir Live Activity almaz kurulduktan sonra APNs
voip hayır: bir iOS push’u kurulduktan sonra APNs’in sandbox’ı, VoIP bildiren bir uygulama için; simctl hiçbirini almaz kurulduktan sonra APNs, VoIP bildirdiği bilinen bir uygulama için
widgets hayır: bir iOS push’u kurulduktan sonra APNs’in sandbox’ı, iOS 26’dan itibaren; simctl hiçbirini almaz kurulduktan sonra APNs, iOS 26’dan itibaren
tapped launcher activity ya da click_action’ınki, veri extra’lar olarak hayır: simctl hiçbir şeye dokunmaz hayır: yalnızca bir kişinin dokunuşu

tapped hiçbir şey çizmez. Uygulama arka plandayken dokunulan bir push için Firebase’in belgelediği şeydir, “the data payload is delivered in the extras of the intent of your launcher Activity”: aktivite, Firebase’in kendi dokunuşunun açtığı gibi, uygulamanın görevinin üstünde yeniden açılır.

Gerçek bir iPhone push’u yalnızca Apple’ın sunucularından, bir kişi APNs’i Apple ve Google üzerinden bir telefona ve bir simülatöre push bölümündeki gibi kurduktan sonra alır. O zamana kadar uygulamanın deep link’iyle open_link, o bağlantıyı taşıyan bir push’un ulaşacağı koda ulaşır ya da push’u bir simülatör alır. Xcode 27.1’in devicectl’inin kendine ait bir push’u yoktur: devicectl device notification post, yardımında yazdığı gibi, yalnızca adıyla bir Darwin bildirimi yayımlar, bu bir push değildir. Anahtar olmadan Apple’ın Push Notifications Console’u, ekibin hesabıyla oturum açılmış bir tarayıcıdan, uygulamanın yazdırdığı token’a bir push gönderir, Apple’ın gösterdiği gibi: appdyno onu yönetemez ve bu denenmedi.

Bu cihazın ya da uygulamanın derlemesinin alamadığı bir tür nedeniyle reddedilir; ipucu orada hâlâ çalışan türleri adlandırır, örneğin tapped.

Bir simülatörde yanıt, uygulamanın koduna neyin ulaştığını, push anında uygulamanın nerede olduğuna göre söyler; bu, push’tan hemen önce okunur: öndeyse kodu alır; arka plandaysa ya da çalışmıyorsa push yalnızca gösterilir ve kod onu banner’ına dokunulduğunda alır. Bildirimlerine kimsenin izin vermediği bir uygulama hiç bildirim göstermez ve simctl başarısız olur (“Source is not authorized”); yine de öndeki bir uygulama push’u kodunda alır: yanıt o durumda bunu söyler; uygulama önde değilse push bildirimlere nasıl izin verileceğini söyleyerek reddeder.

Bir simülatör simctl push için hiçbir Notification Service Extension çalıştırmaz, bu yüzden rich bir push uygulamanın koduna değişmeden ulaşır; simctl push bir uygulamanınkinden başka topic de almaz, bu yüzden bir Live Activity’nin push’u activity’ye hiç ulaşmaz. Apple bu push’ları bir simülatörde APNs’in sandbox’ı üzerinden, macOS 13 ya da sonrasında Apple silicon ya da T2’li bir Mac’ten, activity’nin kendi push token’ıyla test eder. Yani rich bir push, bir background push, bir Live Activity’ninki, bir VoIP push’u ve bir widget’ınki bir simülatöre yalnızca APNs’in sandbox’ından, uygulamanın ekibinin bir anahtarıyla ulaşır: bir kişi aşağıdaki gibi bir anahtar kurduktan sonra push onları oraya gönderir; o zamana kadar her ret bunu söyler.

Android’de FCM’in kendi mesajı, proje ve anahtar olmadan

Section titled “Android’de FCM’in kendi mesajı, proje ve anahtar olmadan”

Firebase Messaging içeren bir Android uygulaması bir alert’i, rich bir push’u, bir background push’u ve bir Live Activity’ninkini, Firebase projesi ve anahtar olmadan FCM’in kendi mesajı olarak alır. push, Google Play hizmetlerinin bir uygulamaya verdiği com.google.android.c2dm.intent.RECEIVE broadcast’ini, Firebase Messaging SDK’sının bildirdiği com.google.firebase.iid.FirebaseInstanceIdReceiver alıcısına, SDK’nın okuduğu extra’larla, kaynağında olduğu gibi gönderir: verildiği haliyle veri, gcm.n. altında bir bildirim, her push için yeni bir google.message_id, FCM’in kendi payload’u NORMAL demedikçe yüksek olan öncelik ve collapse key’i.

Alıcı yalnızca sistemi, root’u ve uygulamanın kendisini içeri alır, bu yüzden push onu hata ayıklanabilir bir build’de run-as ile, uygulamanın kendi uid’i olarak, ya da adbd zaten root olarak çalışıyorsa root olarak gönderir; bunu sağlamak için adbd’yi asla yeniden başlatmaz. Shell’in kendi uid’inden bir broadcast sessizce atlanır. Alıcının sonucu mesajı aldığını söyler: hiçbir şey almayan reddedilir, çünkü zorla durdurulmuş bir uygulama FCM’den de hiçbirini almaz.

SDK sonra Google’dan gelen bir mesaj için yaptığını yapar: bir veri mesajı uygulama nerede olursa olsun onMessageReceived’e gider ve uygulama çalışmıyorsa onu başlatır; bir bildirim, uygulama öndeyse verisiyle onMessageReceived’e gider, değilse SDK onu uygulamanın adı ve simgesiyle, kendi kanalında çizer; orada bir dokunuş, Firebase’in belgelediği gibi, uygulamayı veriyle açar; böyle bir dokunuş denenmedi ve tapped uygulamayı aynı şekilde açar. Uygulamaya bildirim izni verilmediğinde yanıt bunu söyler, çünkü SDK o zaman hiçbir şey çizmez. Tür verilmezse push ve bir pencerenin Bildirim paneli, adı verilen uygulama için her türün izlediği yolu, build’inden okuyarak adlandırır; liste de bir push gibi izin listesinden geçer. FCM kurulduğunda bu push’lar onun yerine Google’ın sunucularından gider.

Denenmeden kalanlar: Google’ın sunucuları hiçbir şey taşımaz, bu yüzden onların teslimatı, Doze’un ertelemesi, bir TTL ya da gönderimler arası bir collapse ve bir token’ın geçerliliği denenmez; from alanında da appdyno yazar, bu yüzden onu kendi gönderen kimliğine karşı denetleyen bir uygulama mesajı geri çevirir. Bir görsel, SDK’nın indirdiği bir bağlantıyla gider. FCM’in kendi adı olan bir veri anahtarı, from, notification, message_type, collapse_key ya da google veya gcm ile başlayan biri, FCM’in reddettiği gibi reddedilir. Uygulamada, bir push’un bir Android uygulamasının koduna ulaşmasının tek yolu olan Firebase Messaging yoksa bunların her biri reddedilir ve yanıt bunu söyler; adbd’si root olmayan bir telefonda bir release build ise her biri, onu neyin alabileceği söylenerek reddedilir: hata ayıklanabilir bir build ya da appdyno push setup fcm ile kurulmuş FCM. Android’in inbox, messaging ya da media gibi bir stili ayrı bir push değildir: bir uygulama onu koduna verilenden çizer, bu yüzden onun push’u, o kodun okuduğu veriyle background’dır.

Apple ve Google üzerinden bir telefona ve bir simülatöre push

Section titled “Apple ve Google üzerinden bir telefona ve bir simülatöre push”

Yalnızca Apple’ın ya da Google’ın sunucularının teslim ettiği şey, bir kişi bu Mac’in bir terminalinde onların kimlik bilgilerini kurduktan sonra onlar üzerinden gider: appdyno push setup apns ekibin APNs anahtarını, .p8 dosyasını, anahtar kimliğini, ekip kimliğini ve bir dağıtım build’inin production’dan push alıp alamayacağını sorar; appdyno push setup fcm bir Firebase service account’unun JSON dosyasını sorar. Her biri durum klasöründe, push/apns.json ya da push/fcm.json olarak, yalnızca bu kullanıcının okuyabileceği biçimde (mod 0600, mod 0700 olan bir klasörde) saklanır ve --forget onu siler. Bir MCP istemcisinin gönderdiği hiçbir şey bunları ayarlamaz, okumaz ya da silmez: istemciye yalnızca birinin kurulu olup olmadığı söylenir. İki komut da terminal olmadan çalışmaz ve hiçbiri bir anahtarı, bir kimliği ya da bir token’ı geri söylemez.

APNs kurulduğunda push, bir simülatörün rich, background, Live Activity, VoIP ve widget push’larını, kabloyla bağlı bir iPhone’a da bunların her birini ve bir alert’i APNs üzerinden, şu denetimlerin arkasında gönderir:

  • Host’lar. Kodda yazılı api.sandbox.push.apple.com ve api.push.apple.com, başkası değil; bir simülatör yalnızca sandbox’ınkini alır. Bir istek node’un http2’siyle, node’un crypto’suyla imzalanmış, 40 dakika tutulan bir ES256 provider token’ıyla gider, çünkü Apple 20 dakikada birden sık yapılanı ve 60 dakikadan eskisini reddeder.
  • Token. Yalnızca bu aracın bu oturumda, cihazın kendi logunda uygulamanın kendi satırlarından okuduğu ya da bir kişinin pencereye yazdığı bir token; bir MCP istemcisinin gönderdiği hiçbir şey token değildir. Bir simülatörde satırlar, oturumun başından itibaren yalnızca uygulamanın sürecine ait log show satırlarıdır.
  • Bir iPhone’da. Bu araç orada çalışan hiçbir uygulamanın logunu okumaz, bu yüzden token’ı olmayan bir push uygulamayı devicectl device process launch --console ile yeniden başlatır (uygulamanın os_log ve NSLog çıktısı, Xcode altındaki gibi o konsola düşer) ve yazdırdıklarını en çok 15 s boyunca okur: bunu yalnızca o zaman yapar ve yanıt uygulamanın yeniden başlatıldığını ve durumunu kaybettiğini söyler. Konsol, sonradan yazdırılan bir token için oturum boyunca izlenir ve SIGKILL ile bırakılır; devicectl bunu, yakaladığı bir sinyali uygulamaya ilettiği gibi iletemez. Telefonun kendi logunu geliştirici servisleri üzerinden okumak yeniden başlatmayı gereksiz kılardı; bu sonraki bir iyileştirmedir.
  • Bir token neye benzer. Bir token, 32 bayt ya da daha uzun bir hex’tir ve token’dan söz eden bir satır varsa öyle bir satırdan alınır, çünkü bir uygulamanın logunda aynı uzunlukta başka hex’ler de vardır; satırın sözcükleri onun hangisi olduğunu söyler: push to start, bir activity, VoIP (ya da PushKit) ya da bir widget anan bir satır o token’ı verir, diğer her satır cihaz token’ını. Uygulama onu NSLog ya da os_log ile yazdırır; token’ı olmayan bir push bunu ve nasıl yapılacağını söyler. Apple’ın geçersiz ya da artık kayıtlı değil dediği bir token atılır ve sonraki push uygulamanın satırlarını yeniden okur. Hiçbir yanıt, hata ya da log bir token’ı, anahtarı ya da provider token’ı söylemez: bir token türüyle ve okunduğu zamanla adlandırılır.
  • Uygulama. Topic, adı verilen ve o cihaza kurulu uygulamadır ve token o uygulamadandır. Bir iPhone’da build’in imzası ve Info.plist’i yalnızca bu aracın app install ya da app build_and_run ile kurduğu bir build’den okunur: telefondaki hiçbir şey bunları vermez.
  • Ortam. Sandbox; ancak bir iPhone’da, bu aracın kurduğu bir build’in imzasından dağıtım build’i olduğu bilinen ve kurulumda production açılmış bir uygulama için production. İmzası burada okunamayan bir uygulama sandbox’a gider, asla production’a değil; bir host’ta reddedilen bir push asla diğerine gitmez: BadDeviceToken’da yanıt, token’ın diğer ortam için olabileceğini ve bir kişinin ne yapabileceğini söyler. Bir sandbox push’u hiçbir production build’ine ulaşmaz, bu yüzden onunla hiçbir şey kaybedilmez.
  • Payload. En çok 4 KB, VoIP için 5, aps bir nesne olmak üzere. Her türün APNs push türü, topic eki ve önceliği vardır: alert ve rich alert olarak, öncelik 10; background öncelik 5 ile; live_activity .push-type.liveactivity üzerinde liveactivity olarak; voip .voip üzerinde, yalnızca VoIP bildirdiği bilinen bir uygulama için; widgets .push-type.widgets üzerinde, iOS 26’dan itibaren. apns-expiration 0’dır: bir push ya şimdi teslim edilir ya hiç. Bir Live Activity’nin payload’u ActivityKit’inkidir: event start, update ya da end, uygulamanın ContentState’i olarak content-state, bir tane başlatmak için de attributes-type, attributes ve bir alert; timestamp verilmezse doldurulur; start push-to-start token’ıyla, update ve end activity’ninkiyle gider.
  • Hız. Bir cihaza dakikada en çok 10, çağrı başına bir push.
  • Yanıtlar. Apple’ın nedeni, bir kişi için sözcüklerle: BadDeviceToken, TopicDisallowed, ExpiredProviderToken ve Apple’ın listelediği diğer her biri.

FCM kurulduğunda push, bir Android cihazın alert, rich, background ve Live Activity push’larını FCM üzerinden gönderir: alert ve rich push image ile bir bildirim olarak, background push ve Live Activity’ninki uygulamanın kendi kodu için yalnızca veri olarak (Live Update, uygulamanın bir veri mesajından kurduğu kendi bildirimidir); FCM’in kendi message’ı olan payload aksini söylemedikçe yüksek öncelikle ve 0 TTL ile, yani ya şimdi ya hiç teslim edilecek biçimde. tapped yukarıdaki gibi kalır. Aynı türden denetimlerin arkasında:

  • Host. Kodda yazılı fcm.googleapis.com, başkası değil: service account, Google’ın “service account authorization without OAuth” belgesinin anlattığı gibi FCM’in audience’ı için kendi RS256 token’ını imzalar, bu yüzden başka bir host’tan token alınmaz. FCM’in HTTP v1 API’sinin böyle bir token’ı kabul edip etmediği canlı bir gönderime kadar doğrulanmamıştır; kabul etmezse token onun yerine Google’ın token endpoint’inden, kodda yazılı ikinci bir host’tan gelir.
  • Token. Uygulamanın bu oturumda, şu an çalışan sürecinin kendi logcat’ine (getToken ya da onNewToken ile) yazdırdığı bir registration token ya da bir kişinin pencereye yazdığı bir token; asla bir MCP istemcisinin gönderdiği değil. FCM’in artık geçerli değil dediği bir token atılır ve sonraki push uygulamanın logunu yeniden okur.
  • Uygulama. O cihaza kuruludur ve payload kendine ait bir token, topic ya da koşul adlandırmaz: bir mesaj uygulamaya yalnızca bu cihazda ulaşır.
  • Payload. En çok 4 KB, verisi yalnızca string’lerden oluşur; bir cihaza dakikada 10; FCM’in hata kodları sözcüklerle, hiçbiri bir anahtarı ya da token’ı anmadan.

Apple’a ve Google’a giden istekler, her birinin belgelediği biçimde kaydedilmiş isteklere karşı, Apple’a gönderim de yerel bir HTTP/2 sunucusuna karşı test edilir; hiçbir test ikisine de ulaşmaz. Denemelerde henüz hiçbir push Apple’ın ya da Google’ın sunucularından geçmedi: bu, bir ekibin anahtarını, bir projenin hesabını ve bir telefonu bekliyor. Neyin hangi cihazlarda çalıştırıldığı Araçlar nasıl test edildi sayfasındadır.

Bir uygulamanın kimliğiyle open_link links, kurulu uygulamadan okuyarak onun açtığı bağlantıları listeler: bir simülatörde URL şemalarını ve imzasının universal link’ler için adını verdiği alan adlarını, Android’de bir bağlantıyı görüntüleyen her filtreyi scheme://host/path olarak ve her App Link alan adını Android’in doğrulama durumuyla. data.links alanı aynısını tutar; her biri url’i, kind’ı (scheme, domain ya da filter) ve Android’in doğruladığı yerde bir alan adının state’i ile, bir istemcinin sunması ya da tek tek geçmesi için. Bir iPhone’un kurulu uygulaması okunmaz. Android’de bir bağlantı seçili uygulamaya, orada tutularak gider; --allow-apps yoksa o uygulamanın açmadığı bir web bağlantısı onu açan uygulamaya, çoğu zaman bir tarayıcıya gider ve yanıt, uygulamanın onu açmadığını söyler.

open_link, yalnızca bağlantının bıraktığı ekranın üstünde bir sistem uyarısı yoksa opened der; o ekranı kıpırdamadan durunca, en çok 5 s içinde okur, çünkü bir bağlantının başlattığı uygulama öne geldikten sonra da çizmeyi sürdürür; bir işlem 3 s bekler. Bir simülatör, bir uygulamanın şeması onu ilk kez açmadan önce “Open in …?” diye sorar ve bu yanıtlanana kadar hiçbir şey açılmaz. Seçili uygulamanın kendi şemasındaki bir bağlantı, o uygulama öne gelene kadar, en çok 15 s izlenir ve sorusu, o uygulamayı adlandıran tek bir satırsa, yolda yanıtlanır; böylece tek çağrı uygulamanın ekranıyla yanıt verir ve onu yanıtladığını söyler. Zaten önde olan uygulamanın üstüne gelen soru bir saniye izlenir. Bir soruyu yanıtlayan dokunuş, simülatörün yardımcısı göndermediğinde runner ile gider ve runner Open’a dokunmadan önce soruyu kendisi okur, böylece soruyu dikeyde olduğu gibi yatayda da yanıtlar. Başka bir soru bırakılır ve yanıt o zaman uyarının sözcükleri ve düğmeleriyle sent der ve onu alert ile yanıtlamayı söyler. read: none ile hiçbir şey okunmaz ve opened der. Ekranı okuyan her yanıt, üstündeki bir sistem uyarısını böyle adlandırır, bir Android uygulamasının çökme penceresini (“keeps stopping”) de, yanıtlamak için alert ile; yataydaki bir iOS cihazında uyarı, onu çizen ana ekran uygulaması pencerelerini dik tutsa da ekranın onu gösterdiği yerde okunur. alert’in bir uygulamanın üstündeki bir iOS uyarısına yanıtı ve böyle bir uyarıyı kapatan bir tap ya da bir gesture double_tap veya long_press, o uygulamayı yeniden öne gelince okur: uyarı giderken ana ekran uygulaması bir an önde durur ve yalnızca uygulamanın kartını gösterir.

open_link settings, bir kişinin her yere gidebildiği, kendi başına bir uygulama olan Ayarlar’ı açar: --allow-apps ile onu, bir sayfasında ya da bir uygulamanınkinde, yalnızca Ayarlar’ın kendi kimliği listedeyse açar, iOS’ta com.apple.Preferences, Android’de com.android.settings; yoksa POLICY_DENIED ile reddeder ve bir kişinin onu nasıl ekleyeceğini söyler. Ayarlar’ı açan bir url bağlantısı da aynı kurala bağlıdır: iOS’un App-prefs:, prefs:, app-settings: ve settings-navigation: bağlantıları, Android’in package: ve android.settings.…: bağlantıları. Bu cihazda olmayan bir sayfa, bu cihazın sayfalarıyla, yanlış bir sözcük olarak reddedilir.

Kablosuz bağlantılar, biyometri ve anahtar zinciri

Section titled “Kablosuz bağlantılar, biyometri ve anahtar zinciri”

Bir kablosuz bağlantı, cihaz 10 s içinde istendiği gibi okunduğunda tamamdır: Wi-Fi radyonun durumuna göre, çünkü önce onun ayarı değişir; uçak modu ve mobil veri ise kullanıcının anahtarına göre, böylece uçak modu sırasında yapılan bir geri yükleme kullanıcının seçtiğini geri getirir. Değişmeyen bir cihaz, söylediğiyle reddedilir. Kendi ağı üzerinden ulaşılan bir cihaz (adb connect, kablosuz hata ayıklama) wifi off ve airplane on’u reddeder, çünkü onları geri almak için hiçbir şey ona ulaşamazdı. Bir emülatörde mobil verinin kapatılması ya da uçak modunun açılması cihazın bu Mac’e giden yolunu keser, restore da onu geri getirir. Bir anahtar bir bağlantı hakkında hiçbir şey söylemez.

Bir emülatörde biometric sensörüne dokunur ve yalnızca parmak izi servisi dokunuşu saydığında tamamdır: match, nomatch; hiçbir uygulama sormuyorsa her biri reddedilir. Parmak izi olmayan bir emülatörde enroll kendiliğinden bir tane ekler: ekran kilidini, önce not ederek, PIN 1234’e ayarlar, Ayarlar’ın kayıt adımlarından kontrollerin sözcüklerine değil türlerine göre geçer (PIN alanı, sonra en alttaki ve en sağdaki düğme) ve servis bir tane tutana kadar sensöre dokunur. restore PIN’i kaldırır, Android da parmak izlerini onunla birlikte siler. Kendine ait bir kilidi olan bir emülatör reddedilir, çünkü PIN’i yazılamaz; --no-home ile başlatılmış bir sunucu da öyle, çünkü Ayarlar uygulamadan çıkar. Gerçek bir telefon reddedilir: sensörü yalnızca bir kişinin parmağını kabul eder ve kilidi sahibinindir. Bir simülatörün enroll’u Face ID ya da Touch ID’yi açar. Android’de bir uygulamanın sorusu sistemindir ve odağı tutar: her ekran gibi öğeler halinde okunur, ama ekran görüntüsü boştur, çünkü güvenli bir penceredir.

Bir iPhone’da devicectl device simulate biometrics, Device does not support any biometric simulation, nothing to do yanıtını verir ve 0 ile çıkar, bu yüzden kullanılmaz: bir yanıt, hiç olmamış bir dokunuş için tamam derdi.

keychain reset bir simülatörün anahtar zincirini boşaltır ve uygulamaların kaç öğe tuttuğunu deponun kendi satırlarından söyler; bu satırlar sonrasında boş olduğunu da kanıtlar. Sistemin kendi satırları kalır ve sayılmaz. Tek seferliktir: hiçbir şey onları geri getirmez.

Bellek uyarıları, sallamalar, fotoğraflar ve arka planda bir son

Section titled “Bellek uyarıları, sallamalar, fotoğraflar ve arka planda bir son”

memory_warning uygulamaya, app’e ya da seçili olana, sistemin bellek azaldığında gönderdiği uyarıyı gönderir. Bir simülatörde orada çalışan her uygulama onu alır, Simulator’ın kendi menüsündeki gibi, her çağrıda bir kez; bir düzey reddedilir. Android’de value, am send-trim-memory’nin aldığı trim düzeyidir, verilmezse RUNNING_CRITICAL: RUNNING_MODERATE, RUNNING_LOW ve RUNNING_CRITICAL öndeki bir uygulamaya, HIDDEN, BACKGROUND, MODERATE ve COMPLETE arka plandakine ulaşır. Android bir düzeyi yalnızca işleme en son verdiğinin üstündeyse alır ve yeni bir işlem hiçbir düzeyde değildir; bu yüzden bir ret uygulamanın hangi düzeyde olduğunu söyler. Sistem ana ekrana gönderilen bir uygulamayı yaklaşık bir saniye daha önde saydığı için bir arka plan düzeyi 3 s boyunca yeniden istenir. Her düzey API 35 ve API 36’da fixture’ın onTrimMemory’sine ulaştı. Bir iPhone’da devicectl device process sendMemoryWarning onu uygulamanın işlemine gönderir; henüz bir telefonda çalıştırılmadı.

shake, bir simülatörün UIKit’inin sallama olarak aldığı bildirimi gönderir; öndeki uygulama onu alır, her çağrıda bir kez. Bir emülatörde ivmeölçer yerçekiminin eksenine dik olarak bir yandan öbür yana, 80 ms’lik dört hamleyle çekilir ve okuması geri konur: fixture her çağrıda bir sallama saydı. Bir telefon ve bir iPhone yalnızca elle sallanır ve onu reddeder.

media, sunucunun klasöründeki bir fotoğrafı ya da videoyu, ya da bir klasörün fotoğraf ve videolarını cihazın kitaplığına ekler. Bir simülatör onları simctl addmedia ile alır ve yanıt Fotoğraflar’ın sonra kaç öğe tuttuğunu sayar; Fotoğraflar’ında silme yoktur, bu yüzden hiçbir şey onları çıkarmaz. Her dosya kendi çağrısıyla gider, çünkü birkaç dosya verilen simctl addmedia alabildiklerini içe aktarır, sonra hiçbirini adıyla söylemeyen bir istisnayla biter. Fotoğraflar’ın içe aktaramadığı bir dosya adıyla INVALID_ARGUMENT olarak reddedilir; yanıt ötekilerden kaçının eklendiğini, neyin işe yarayabileceğini (bir .mp4 ya da .mov içinde H.264 video, .png ya da .jpg fotoğraf) ve altında simctl’in satırını verir; bir klasörde bu satır, simctl’in reddettiği son dosya için verdiği satırdır. Android’dekiler her biri yolu ve boyutuyla not edilir, Pictures/appdyno’ya gönderilir ve MediaProvider’ın kendi scan_file’ı ile taranır, çünkü gönderilen bir dosya taranana dek kitaplığın göremeyeceği yerde kalır; yanıt kitaplığın sonra onlardan kaçını listelediğini sayar. restore ve oturumun sonu tam olarak bunları, her birini yalnızca gönderildiği boyuttayken siler ve o zamandan beri değişeni adıyla söyler. Bir iPhone reddeder.

background ile terminate_app, bir uygulamayı sistemin bellek için arka plandaki bir uygulamayı sonlandırdığı gibi sonlandırır: ana ekran, uygulama önden çıktıktan sonra durumunu kaydetmesi için 1,5 s, sonra işlemi öldürülür; bir simülatörde SIGKILL ile, Android’de am kill ile, bir iPhone’da devicectl device process terminate --kill ile, ki henüz bir telefonda çalıştırılmadı. Hâlâ çalışan bir işlem reddedilir, çünkü am kill yalnızca sistemin sonlandırabileceği bir işlemi sonlandırır ve bir ön plan hizmeti bir işlemi ayakta tutar. Android’de bulunduğu aktivite, görevi launch_app başlattıysa kaydedilmiş örnek durumuyla geri gelir; görevi önce bir bağlantı başlattıysa yeni bir başlatıcı aktivitesinin altında geri gelir. Bir simülatörde fixture’ın @SceneStorage ile tuttuğu değer yeni bir işlemde geri geldi; bir başlatmada kaydedilmiş sahneyi bir kez atan bir simülatör, yeniden açılana dek her başlatmada bunu yaptı (iOS 26.5).

Bir iPhone’un kendi koşulları, verisi ve izinleri

Section titled “Bir iPhone’un kendi koşulları, verisi ve izinleri”

Bir iPhone’da network ve thermal, telefonun kendi koşullarıdır; Xcode’un Devices penceresinin onları ayarladığı gibi, telefonun instruments’ı üzerinden: network slow, telefonun listelediği ilk EDGE profili ya da adıyla bir profildir, full hiçbiri; thermal fair, serious ya da critical, nominal hiçbiri. Bir seferde biri geçerlidir. Telefon, onu ayarlayan süreç gittikten sonra da tutar: SIGKILL ile öldürülen bir oturum SlowNetworkEdgeBad’i açık bıraktı ve sonraki oturumun başlangıcı onu not edilmiş buldu ve kapattı. Bir ısıl profil her yönde saniyelerce kademeli değişir ve telefon bu arada hiçbir şey yanıtlamaz, bu yüzden telefon onu öyle okuduğunda tamamdır. Bunlar, canlı penceresinin kullandığı telefonun özel servisleri üzerinden gider ve bu servislere ulaşılamadığı yerde nedeni söylenerek reddedilir.

Bir iPhone’da app clear, boş bir klasörle replace_data’nın yaptığı gibi uygulamanın veri container’ını boşaltır: yalnızca geliştirme imzalı uygulamalar. iOS’ta grant yoktur: grant ve revoke uygulamanın yanıtını sıfırlar, böylece uygulama yeniden sorar ve alert yanıtlar. Bir uygulamayla locale, bir simülatörde olduğu gibi, bu aracın yaptığı her başlatmada onu bir dilde tutar.

Bir emülatörde network slow konsolu üzerinden gider: iki yönde EDGE hızı ve 40 ile 100 ms arası gecikme. Android 13’ten itibaren bir telefonda yalnızca Android’in kendi sınırı vardır, ingress_rate_limit_bytes_per_second: slow indirmeyi bir EDGE ağının indirme hızı olan 30 kB/s ile sınırlar; bir sayı da onu bir telefonda ya da emülatörde saniyede o kadar bayta sınırlar. Gecikme eklemez ve yüklemeleri tam hızda bırakır, yanıt da bunu söyler. Sınır cihazın tuttuğu bir ayardır, bu yüzden eskisi not edilir ve restore onu siler.

Android’de fold, cmd device_state’ten o adın durumunu ister: open, closed ya da cihazın listelediği half_opened gibi başka bir durum, oradaki kimliğiyle; bu kimlik cihaza göre değişir; cihaz o duruma geçtiğinde tamamdır. İstek, menteşe ne yaparsa yapsın ve bu araca ne olursa olsun sıfırlanana kadar geçerlidir, bu yüzden bir koşuldur: restore onu sıfırlar ve default (now open) bir istek değildir. API 31’den itibaren emülatörde de telefonda da aynıdır. Gerçek katlanabilir bir cihazda çalıştırılmadı.

Android’de locale, API 33’ten itibaren, uygulama verildiğinde ya da biri seçiliyken, cmd locale ile uygulamanın kendisinindir. Uygulamaların dili olmadığı API 33’ün altında bütün cihazındır ve ajan onu Ayarlar’ın ayarladığı gibi ayarlar: Android onu persist.sys.locale içinde tutar, bu yüzden eski değer önce not edilir ve geri konur. Hiç dil seçmemiş bir cihaz sonrasında eski dili seçilmiş olarak tutar.

Bir simülatörde, bir uygulama verildiğinde ya da seçiliyken locale, bu aracın yaptığı her başlatmada o uygulamayı bir dilde tutar; bunu bu Mac’te tutulan -AppleLanguages ve -AppleLocale ile yapar: simülatörde hiçbir şey değişmez. Bir uygulama seçiliyken değişmeyenler, izin soruları ve Ayarlar gibi sistemin kendi metni ve bu aracın yapmadığı bir başlatmadır: bir simge dokunuşu, uygulamayı başlatan bir bağlantı ya da push, uygulamanın kendini yeniden başlatması. app "" bütün simülatörü ayarlar ve yanıt hangisini aldığını adlandırır. Çalışan bir uygulama o dilde yeniden başlatılır, restore’da da yeniden. XCTest’in açılış ölçümüne de aynı argümanlar verilir, bu denetlenmedi. launch_app language yalnızca o başlatmanındır, bir simülatörde ve bir iPhone’da: sonraki başlatma tutulan dilde, yoksa sistemin dilinde olur. Bir seferde bir uygulamanın dili tutulur: bir başkası restore’a kadar reddedilir.

Bir koşulu değiştirmek, önce eski değeri onu değiştiren süreçle birlikte not eder. Değer, o oturum bittiğinde ya da device_setting ile restore adıyla geri döner; bu, başka bir canlı sürecin değiştirdiğine dokunmaz ve bunu söyler. Ölen bir oturum dosyayı bırakır; o cihazdaki sonraki oturum yalnızca ölü bir sürecin bıraktığını geri koyar ve bunu söyler; geri konamayan bildirilir, okunamayan bir dosya da yanında .bad olarak tutulur. Komut satırında her komut ayrı bir süreçtir, bu yüzden onun değişiklikleri oturumlar gelip gitse de restore’a kadar kalır. Bir değişikliğin yanıtı bu ikisinden hangisi olduğunu söyler.

Bir kayıt, bir ağ yakalaması, açık bir rapor ve bir akış kaydı da aynı yoldan gider. Sonraki oturum ölü bir sürecin bıraktığını bitirir ve bunu söyler (bir akış kaydı adımları saklanarak durur), canlı bir sürecin çalıştırdığına dokunmaz ve bir komut satırının başlattığını onun sonraki komutu için bırakır.

Bir cihazı yöneten süreç onu tutar: durum klasöründe pid’ini ve başlangıç zamanını taşıyan bir dosya. Ölü bir sahibin talebi geçersizdir. İkinci bir süreç, paylaşmak istemedikçe sahibin pid’i ve adıyla reddedilir: share: true ile use_device, iki komut satırından birinde --share ya da APPDYNO_SHARE=1. list_devices kimin neyi tuttuğunu gösterir. Daemon yoktur. Bitmiş bir sunucunun bıraktığını geri koyan süreç, bunu yaparken cihazı appdyno put-back olarak tutar; bu arada başlayan bir oturum onu en çok 40 s bekler, oysa başka her tutucu onu hemen reddettirir.

Seçili bir cihaz yokken bu sunucunun sürebileceği birden fazla cihaz varsa, cihaz gerektiren bir çağrı reddedilir ve her birini seri numarası, türü ve modeliyle adlandırır; use_device birini seçer, seri numarası ya da UDID’si, bir simülatörün ya da bir AVD’nin adı ya da modeliyle, izin listesi her birine karşı denetlenerek; süremeyeceği bir cihaz, sürebilecekleri adlarıyla söylenerek reddedilir. list_devices her cihazın kind’ını verir: phone, simulator ya da emulator; bir emülatörün link’i yoktur, çünkü onu hiçbir kablo bağlamaz.

Bir simülatör ya da emülatör başlatmak

Section titled “Bir simülatör ya da emülatör başlatmak”

simulator simülatörleri ve emülatörleri yalnızca istek üzerine başlatır ve kapatır. Ad verilmezse kapatma yalnızca bu aracın başlattıklarına dokunur. APPDYNO_EMULATOR_ARGS emülatörün varsayılan seçeneklerinin yerini alır, APPDYNO_EMULATOR_FIRST_PORT da boş bir port aramasının başladığı yerdir.

--allow-devices burada bir simülatörü ya da emülatörü kimliğiyle, seri numarasıyla ya da adıyla alır, name gibi; böylece shutdown için izin verilene ondan sonraki boot için de izin verilir. Durmuş bir emülatörün kendi seri numarası yoktur: bu araç onu kapattığında çalıştığı seri numarasıyla anılır ve o port boşken o porttan geri gelir; hub’ın yeniden başlattığı biri de en son listelendiği porttan geri gelir, penceresi de onu orada bekler. Ondan sonraki boot’un reddedeceği bir shutdown önce reddedilir ve cihaz açık kalır.

Seçili cihazın shutdown’ı üzerindeki oturumu ve uygulamalarının bellekte tuttuğunu bitirir ve kimseye sormaz, çünkü cihazın diskinde tuttuğu hiçbir şey gitmez: ilerlemesi bunu başlamadan önce söyler, yanıtı da bittiğinde. Oturumun değiştirdiği, oturumun sonundaki gibi önce, cihaz hâlâ yanıt verirken geri konur: karanlık mod, metin boyutu, animasyonlar, bir döndürmenin ayarladığı dönüş ve ötekiler; yanıt her birini, ya da geri konamayanı adlandırır. Yeniden başlatma yoktur: SECURITY.tr.md’nin dediği gibi bir shutdown ile bir boot iki çağrıdır.

--allow-devices varken create kapalıdır, hub’ın Yeni Simülatör’ü de, hiçbir şey yapılmadan reddedilir: yeni bir simülatörün UDID’si yapılmadan önce bilinmez, bu yüzden hiçbir liste onu adlandırmaz; yalnızca reddetmek için bir tane yapan bir sunucu da onu geride bırakıyordu. Yapılıp başlamayan biri, bir kişinin onu nasıl kaldıracağını söyler, çünkü burada hiçbir şey birini silmez.

Bir işlem durulmuş ekranla yanıt verir. settled, ekranın bekleme süresi boyunca durgun kaldığı anlamına gelir. changed, ekranın işlemden öncekinden düzende ya da metinde farklı olduğu anlamına gelir; farka işlemin yol açtığını söylemez. Hiçbir şey değişmediyse yanıt “no change seen in N ms; if a slow reaction is expected, use wait_for” der; listelediği ekran işlemden önce değişmişse “no change seen in N ms after the action: the screen changed before it” der. Her yanıtın structuredContent’i, özetin yanında metninin tamamını text olarak taşır, çünkü bir istemci iki kısımdan yalnızca birini gösterebilir; yapılan iş (done) metnin ilk sözleridir ve metin onu tuttuğunda structuredContent’e konmaz. Başarısız bir çağrı, metni code ile başlayıp hint ile biten bir isError yanıtıdır, ikisi structuredContent’te de vardır; başarısız bir işlem de dokunuşunun gidip gitmediğini söyler (dispatched). Bir işlem, kimsenin görmediği bir ekrana dokunmadan önce onu okur ve kilitli bir telefonda DEVICE_LOCKED ile reddedilir. Bir isteğin iptali cihaza ulaşır ve uzun işlemler ilerleme bildirir. Bir yanıt, uygulama önden kendiliğinden çıktığında önde olmadığını söyleyerek uyarır ve öndeki uygulamayla beklenen uygulamayı adlandırır; onu bilerek bırakan bir tuştan, bir Ayarlar sayfasından, başka bir uygulamanın başlatılmasından ya da bir durdurmadan sonra uyarmaz. Uygulama öndeyken başlayıp başka bir uygulamayı öne getiren bir işlem, Safari’de açtığı bir bağlantı gibi, hangi uygulamanın öne geldiğini söyler.

Başarısız bir işlem bir şeye dokunup dokunmadığını söyler. Yanıtı “no touch was sent”, “the touch was sent” ya da yanıt vermeyi bırakan bir cihaz için “the touch may have been sent: read the screen before trying again” ile biter ve bir istemcide dispatched vardır: true, false ya da unknown. Orada olmayan bir hedef ve cihazın bir reddi her dokunuştan önce gelir; listesi biten bir kaydırma ise önce kaydırma hareketini yapmıştır. Bir işlemden sonraki okuma da, karanlık bir ekranda ya da donmuş bir uygulamada, başarısız olabilir: işlem gitmiştir, bu yüzden o yanıt, başka ne derse desin, dokunuşun gönderilmiş olabileceğini söyler.

Bir dokunuş önce bakar. Son işlemden bu yana ve 20 s’den kısa süre önce bir okuma yapılmadıysa her işlem ekranı okur, çünkü bir telefon son dokunuştan yaklaşık bir dakika sonra kendini kilitler ve kör bir kaydırma bir kilit ekranından Spotlight’ı açabilir. Yalnızca okuma olmayan yerde bir okumaya mal olur. Reddedilen bir okuma dayanacak bir şey bırakmaz, bu yüzden bir sonraki dokunuş yeniden okur. Bu 20 s içinde açıkken kilitlenen bir ekrana yine dokunulur; kararan birini ajan reddeder.

Kilitli bir telefon DEVICE_LOCKED ile reddedilir; okumalar da dokunuşlar da. Android’de bu, bir uyandırma ve bir kapatmadan sonra yerinde kalan bir keyguard’dır. Parolası olmayan bir iPhone kilit ekranını ana ekran düğmesiyle geçer: karanlık bir ekranda ilk basış yalnızca onu uyandırır, kilit ekranı hâlâ açıktır, bu yüzden üç kereye kadar basar ve uygulama geri gelir. Parolası olan bir iPhone okumayı devicectl device info lockState ile reddeder. Neyin çalıştırıldığı Araçlar nasıl test edildi sayfasındadır.

logs Android’de uygulamanın logcat’ini, bir simülatörde simülatör logunu okur. Bir iPhone için devicectl çalışan bir uygulamanın logunu okuyamaz ve yanıt bunu söyler. Bir simülatörde, debug’ın altında, uygulamanın kendi satırlarını, aralarında NSLog’unkileri, Apple’ın çerçevelerinden de yalnızca hatalarını okur; bir simülatörün klavyesinin çizilirken logladığı binlerce satır bunun dışındadır. debug uygulamanın sürecinin hepsini okur. XCTest’in orada logladığı hiç okunmaz: appdyno’nun runner’ı ekranı uygulamanın içinden okur ve dokunur. Birkaç satırlık bir ileti yanıtın tek satırıdır ve maxLines hiçbirinin ortasından başlamaz. contains, sözcüklerini büyük küçük harf fark etmeksizin taşıyan satırları tutar; eşleşme gizli değerler saklandıktan sonra yapılır. since, burada da crashes’ta da, bir ISO 8601 zamanı ya da ne kadar önce olduğudur: 30s, 5m ya da 2h. since verilmezse son işlemin başladığı andan okur, çünkü bir push’un ya da bir dokunuşun tetiklediği şey o sürerken loglanır. Android’de uygulamanın sürecini ve ölen son sürecini, exit info’nun verdiği pid ile okur: bir telefon çöken süreci hemen bitirir, bir emülatörün çökme penceresi ise onu tutar, ve uygulamayı yeniden başlatabilir; böylece çökmenin kendi satırları ondan sonra da okunur. crashes, sistemin uygulama için tuttuğu çökme kayıtlarını (Android exit info ve dropbox, simülatörün DiagnosticReports’u, bir iPhone’un sistem çökme logları) sınırlı bir özet ve bir dosya yolu olarak toplar. Her simülatörün raporları tek bir klasördedir, bu yüzden bir simülatörünkiler yalnızca onu adlandıranlardır: uygulamanın yolundan ya da sürecinin içinde çalıştığı coalition’dan, ki bir sistem uygulamasınınkinde de vardır; not kaçının neden dışarıda bırakıldığını söyler. Bir iOS raporu kendi verdiği zamanla tarihlenir, çünkü macOS uygulamanın 25 raporunu tuttuktan sonra her yeni çökmede eski bir raporun dosya zamanını ileri alır; yakalanmamış bir istisnanın raporu da uygulamayı bitiren abort ile değil, istisnanın atıldığı yerle verilir. Gizli değerler çıkarılır. Android’de sistemin tuttuğu her çıkışı da nedenini eksiksiz yazarak sayar, çünkü kendiliğinden çıkan ya da öldürülen bir uygulama çökmemiştir: SIGNALED status 9, USER REQUESTED KILL BACKGROUND, EXIT_SELF status 3.

symbols ile bir release build’in yığınını adlandırır. iOS’ta bu bir .dSYM ya da build’in ürünleri gibi onları tutan bir klasördür; bir imaj atos ile yalnızca dwarfdump’a göre UUID’si çöken imajınki olan dSYM’den adlandırılır: başka biri yanlış fonksiyonları adlandırırdı ve yine de doğru görünürdü, bu yüzden eşleşen dSYM bulunmayan bir rapor hangi UUID’yi istediğini ve klasörde hangisinin olduğunu söyler. Android’de bu, sembollerini tutan kütüphanelerin bir klasörüdür, bir build’in lib klasörü gibi (merged_native_libs/.../out/lib, ABI tombstone’dan bulunur); SDK’daki en yeni NDK’nın ndk-stack’i ile okunur, bu da başka bir build’in kütüphanesini okumadan bırakır ve yanıt hangi kimliklerin farklı olduğunu söyler. Bir tombstone çökmeden bir an sonra gelir ve bir Java çökmesinin hiç tombstone’u yoktur. Android az tombstone tutar: API 34’te bir uygulamanın birkaç dakika içindeki ilk 6 native çökmesinden biri bir tombstone bıraktı, sonraki hiç bırakmadı. Yanıt bunu söyler; çöken çalıştırmalardan oluşan bir döngü buna rastlayacaktır. Bütün yığın named’in verdiği dosyada bırakılır. Optimize edilmiş Swift, satırı olmayan bir fonksiyon verebilir.

  • Android: USB hata ayıklamayı açın, bağlayın ve appdyno devices ile kontrol edin. Bir Xiaomi, USB üzerinden her yeni kurulumdan önce ekranında sorar ve 10 s sonra kendiliğinden hayır der: app install telefonu uyandırır ve o sorunun evet düğmesine dokunur, ama yalnızca kendi başlattığı bir kurulum sırasında; yanıt ve report bunu söyler (--no-install-consent bunu size bırakır). Play Protect’in uygulamayı Google’a gönderme sorusu her zaman hayırla yanıtlanır: özel bir build Google’a gönderilmez. Sunucu --accept-install-warnings ile çalışmıyorsa bir Play Protect uyarısına dokunulmaz, metni aktarılır. Hangi telefonda neyin görüldüğü için bkz. Bir telefonun kurulum soruları. One UI’lı bir Samsung’un kendine ait bir sorusu yoktur, Play Protect’inkiler de yalnızca “Verify apps over USB” açıkken gelir. İkisi arasındaki öteki farklar One UI ile HyperOS karşılaştırması bölümündedir.
  • iPhone: geliştirici modunu açın. Bir telefon, bir geliştirme imzalama kimliğine ve onu adlandıran bir provisioning profile’a ihtiyaç duyar. Wildcard bir uygulama kimliği için kurulu ve imzalama kimliği kilidi açık giriş anahtar zincirinde olan bir profil kendiliğinden bulunur. Başka birini seçmek için APPDYNO_IOS_PROFILE=<profile.mobileprovision>, APPDYNO_IOS_KEYCHAIN=<keychain-db> ve APPDYNO_IOS_KEYCHAIN_PASSWORD=<password> ayarlayın. Ne bulduğunu görmek için appdyno doctor çalıştırın. Telefona USB üzerinden ulaşılır. Ağ üzerinden yalnızca bir pencere gider. Bir telefonun panosu, runner olmadan ve telefonda hiçbir şey sorulmadan Xcode’un devicectl’i üzerinden gider, bir simülatörünki de Mac’ten okunur. iOS’ta metin tuş vuruşlarıyla girilir: bir yapıştırma iOS’un “Allow Paste” uyarısını açar.

Bu site ziyaretleri çerez kullanmadan Cloudflare Web Analytics ile sayar.